Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زهر آب زندگانی می شود در جام اونیست فرقی در میان بوسه و دشنام او
Ghazal 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش توجوش غیرت میزند خون بهار از جوش تو
Ghazal 6467از پریشانی نیندیشد گدای زلف توعمر جاویدان بود کمتر سخای زلف تو
Ghazal 6486خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شوبر جنون زن کامیاب از عشرت طفلانه شو
Ghazal 6497چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار توجواهر سرمه بینش شود خط غبار تو
Ghazal 6499بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تونگار این گلستان را بهاری نیست غیر از تو
Ghazal 6500زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تودو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو
Ghazal 6506برخوری زان لب میگون که ز اندیشه اومست شد عالم و مهرست همان شیشه او
Ghazal 6508نه خط است این که دمید از لب جان پرور توکه به دل بردن ما بست کمر شکر تو
Ghazal 6514بیا که سوخت مرا هجر بی مروت توکباب کرد مرا درد و داغ فرقت تو
Ghazal 6516ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از توالف به سینه کشد بال جبرئیل از تو
Ghazal 6517رسید خانه زین عاقبت به کام از توهلال یکشبه اش شد مه تمام از تو
Ghazal 6519ز گل فزود مرا خارخار خنده توکه نیست خنده گل در شمار خنده تو
Ghazal 6532از گِرد خط گرفته، مباد آفتاب توچندان که خاک اوست روان باد آب تو
Ghazal 6566یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار دهچشم بینا، جان آگاه و دل بیدار ده
Ghazal 6571در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایدهچون گل از جمعیت خود سوختم بی فایده
Ghazal 6574در دل من رشته آمال می گردد گرهزلف در این تنگنا چون خال می گردد گره
Ghazal 6583به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهستهبرآمد از پس کوه آفتاب آهسته آهسته
Ghazal 6590که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟که آن موی کمر چون موی آتش دیده پیچیده
Ghazal 6604بر آن عذار نه زلف مشوش افتادهکه موج بر رخ صهبای بی غش افتاده
Ghazal 6610ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسهبه کام تلخی دشنام می دهد بوسه
Ghazal 6612روشن ز نور صدق بود جان صبحگاهبی وجه نیست چهره خندان صبحگاه
Ghazal 6624کی بخت خفته وا کند از کار ما گره؟از رشته هیچ کس نگشاید به پا گره
Ghazal 6635از ناله نسیمیش به بستان نرسیدهاز گریه غباریش به دامان نرسیده
Ghazal 6637در مجمع ما نیست کسی را غم خانهچون ریگ روان قافله ماست روانه
Ghazal 6650کیستم من؟ مشت خار در محیط افتادهایدل به دریا کرده ای، کشتی به طوفان دادهای
Ghazal 6653می فشانم آستین بر افسر گوهرنگارتا سرم را زیر پای خوش خرام آورده ای
Ghazal 6655در تمام عمر اگر یک روز عاشق بوده ایاز حساب زندگی روز شمار آسوده ای
Ghazal 6658نیست در مغز زمین چون گردبادم ریشه ایجز سفر در دل نمی گردد مرا اندیشه ای
Ghazal 6662هر که دارد با پریزادان معنی خلوتیهمچو مارش می گزد هر حلقه جمعیتی