Ghazal 3827

ز جلوه تو دل روزگار می ریزدبنای صبر و شکیب و قرار می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3834

شکوفه از افق شاخسار پیدا شدستاره سحر نوبهار پیدا شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3835

ز طرف روی تو خط سیاه پیدا شددر آفتاب قیامت پناه پیدا شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3837

اگر چنین سخن ما بلند خواهد شدزبان جرأت منصور بند خواهد شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3838

وفا طلب زجهان فنا نباید شدامیدوار به این بیوفا نباید شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3842

زچهره ات عرق شرم چشم حیران شدخط از لب تو سیه مست آب حیوان شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3844

ز برق حسن تو هر خار نخل ایمن شدز عارض تو چراغ بهار روشن شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3846

زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شدکباب را زنمک شوق آتش افزون شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3847

رخ بهار ز ته جرعه توگلگون شدزدرد عشق تو رنگ خزان دگرگون شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3848

خوشم که خرده جان صرف یار جانی شددو روزه هستی من عمر جاودانی شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3849

اگر به بیخبری یار می توانی شدز هرچه هست خبردار می توانی شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3851

فغان که هستی ما خرج آشنایی شدبهار عمر به تاراج بینوایی شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3860

زبستگی دل آگاه شادمان باشدکه لال را ز ده انگشت ترجمان باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3865

همیشه صاحب طول امل غمین باشدکه چین به قدر بلندی در آستین باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3866

به چشم من گل وخار چمن یکی باشدنوای بلبل وصوت زغن یکی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3867

حضور روی زمین در فتادگی باشدهدف نشانه تیر از ستادگی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3870

سبکروان ترا نقش پا نمی باشداثر ز پاک فروشان بجانمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3877

نه هرکه خواجه شود بنده پروری داندنه هرکه گردنی افراخت سروری داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3878

نه هر سخن نشناسی سخنوری داندنه هر سیاه دلی کیمیاگری داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3882

چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داندز عشق حال مرا هیچ کس نمی‌داند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3891

خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3894

فلک به آبله خار دیده می‌ماندزمین به دامن در خون کشیده می‌ماند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3896

زخنده تو گره در دلی نمی ماندتو چون گشاده شوی مشکلی نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3899

سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اندز راستی چو خدنگ از کمان برآمده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3915

سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3917

درین ریاض دلی را که آب می‌سازندچو شبنم آینه آفتاب می‌سازند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3922

ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3928

ز درد چهره محال است مرد زرد کندچه لایق است که اظهار درد مردکند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3932

جمال را نگه تلخ او جلال کندحرام را لب میگون او حلال کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3936

لبش به خنده دل غنچه را دونیم کننگاه را گل رخسار او شمیم کند

Saib TabriziGhazal1 min