Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گاه در پای خم و گه بر سر سجاده باشباسفال و جام زریکرنگ همچون باده باش
Ghazal 4864چشم و گوش و لب ببند، از شور و شر آسوده باشخویش را گردآوری کن از سپر آسوده باش
Ghazal 4868تاتوان دزدید سر در جیب خود سرور مباشمی توان گردید تا از پیروان رهبر مباش
Ghazal 4870از خدا در عهد پیری یک زمان غافل مباشاز نشان زنهار دربحر کمان غافل مباش
Ghazal 4871از خدنگ آه پیران ای جوان غافل مباشچون دم شمشیر از پشت کمان غافل مباش
Ghazal 4882خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباشمور در ملک سلیمان گرنباشد گو مباش
Ghazal 4890ناز پروردی که من گردیدهام پروانهاشگل زنند اطفال جای سنگ بر دیوانهاش
Ghazal 4892هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستشازسیه روزی به طلع آفتابی نیستش
Ghazal 4901آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنشمی برد گیرایی از خوانهای ناحق، دیدنش
Ghazal 4912کاش میدیدی به چشم عاشقان رخسار خویشتا دریغ از چشم خود میداشتی دیدار خویش
Ghazal 4928نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودشچه شمع است این که چون پروانه گردد گرد سردودش
Ghazal 4931عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارشدهد از دور شبنم آب، چشم خود ز گلزارش
Ghazal 4933من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورشگذارد درفلاخن کوه قاف عقل راشورش
Ghazal 4934شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورشنسازد پرده رنبوری انگور مستورش
Ghazal 4937اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازشبه یک انداز آرد درکمند خویش آوازش
Ghazal 4968چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویشکه پهلو می زند با طاق نیسان طاق ابرویش
Ghazal 4969ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویشچسان دل داد خط را کاین چنین استاد بررویش ؟
Ghazal 4979خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟یا به خون چشم سیه کرده عقیق یمنش
Ghazal 4980دلپذیرست چنان پسته شکرشکنشکه رسد پیشتر از گوش به دلها سخنش
Ghazal 4987سرو گلزار بهشت است قد دلجویشلاله باغ تجلی است رخ نیکویش
Ghazal 4988دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیشنشود برق سبکسیر مقید به حشیش
Ghazal 4989درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیشابر ازبخشش دریاست ز دریا درپیش
Ghazal 4991ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویشمی کشد تیغ به سیمای ولی نعمت خویش
Ghazal 5003لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابشمدام می چکد وکم نمی شود آبش
Ghazal 5007چنین که گم شده در زلف پای تا به سرشبه پیچ و تاب توان یافتن مگر کمرش
Ghazal 5011توانگری که نباشد به خبر اقبالشنصیب مردم بیگانه می شود مالش
Ghazal 5024مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیشکه در رکاب نسیم فناست دفتر عیش
Ghazal 5034با صبح روگشاده تر ازآفتاب باشازهر که دم شمرده زند در حساب باش
Ghazal 5048در محفل که راه بیابی گران مباشاز حرف سخت بار دل دوستان مباش
Ghazal 5069خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !