Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خشت از سرخم پنبه ز مینا برباییدبرچهره خود روزن جنت بگشایید
Ghazal 4494آتش عشق تو چون زبانه برآرداز دل سنگ آه عاشقانه برآرد
Ghazal 4510چه گل از خودآن مرده دل چیده باشدکه زخمی به درویش نخندیده باشد
Ghazal 4528هر ذره ازو در سر سودای دگر داردهر قطره ازودردل دریای دگردارد
Ghazal 4632سبزه خط می دمد از لعل جانان غم مخورمی شود سیراب خضر از آب حیوان غم مخور
Ghazal 4635تا نسازد پای خود از سر طلبکارگهرهمچو غواصان نمی گردد گرانبار گهر
Ghazal 4721ای زلفت از کمند تمنابلند ترمژگان ز زلف و زلف ز بالا بلندتر
Ghazal 4766بی صفا از خط نگردیده است رخسارش هنوزمی توان صد رنگ گلچیدن زگلزارش هنوز
Ghazal 4789نخست دفتر هوش و خرد درآب اندازدگر نگاه به آن چشم نیمخواب انداز
Ghazal 4809با عشق او ز هر دو جهانیم پاکبازما از دو خانه همچو کمانیم پاکباز
Ghazal 4818چون غنچه ز جمعیت دل انجمنی سازبرگ طرب خویش ز رنگین سخنی ساز
Ghazal 4823خضر راه حقیقت است مجازمکن این در به روی خویش فراز
Ghazal 4903پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروشآب را کف می کند دیگی که ننشیند ز جوش
Ghazal 4905می کند دست نوازش هم دل ما راخموشخشت اگر مانع تواند شد خم می را ز جوش
Ghazal 4953به سرخی می زند چون مشک خط عنبرافشانشچه حسن نشأه خیزست این که میگون است ریحانش
Ghazal 4956شراب لعل می سازد عرق راروی گلگونشقدح لبریز برمی گردد ازلبهای میگونش
Ghazal 4966رگ لعل است ازدلهای خونین قد دلجویشزجانهای پریشان رشته جان است هرمویش
Ghazal 4976حرف عقبی که درین نشأه کنی تقریرشهمچو خوابی است که درخواب کنی تعبیرش
Ghazal 5032به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویشزمین پاک طلب کن برای دانه خویش
Ghazal 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش
Ghazal 5082شد سرمه سویدای دل از نور جمالشای وای اگر تیغ کشد برق جلالش
Ghazal 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهشبرقی است که از چشم بود ابر سیاهش
Ghazal 5134منم به گوشه چشمی ز آشنا قانعبه خاک پای قناعت ز توتیا قانع
Ghazal 5140این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغتخم مهری در دل پروانه می کارد چراغ
Ghazal 5148سخن عشق مدار از دل افگار دریغکه ندارند چراغ از سر بیمار دریغ
Ghazal 5166ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرفشوید غبار عقل زدل چون شراب حرف
Ghazal 5183زبان مار بود خار آشیان فراقکه باد جلوه گه برق، خانمان فراق
Ghazal 5253قدم برون منه از خلوت نهانی دلکه می کنند گرانبارت از گرانی دل
Ghazal 5256زهی به جوش زرشکت شراب خنده گلبه خون نشسته لعل تو آب خنده گل
Ghazal 5280گرچه از دریا به ظاهر چون گهر بگسستهاماز ره پنهان به آن روشنروان پیوستهام