Ghazal 2918

اگرچه هر گلی زین گلستان جای دگر داردبهم غلطیدن گلها تماشای دگر دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2923

مرا از لاف نه عجز سخن کوته زبان داردزجوهر تیغ من بند خموشی بر زبان دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2927

مرا فکر غریب آواره دایم از وطن داردکه از نازک خیالان اینقدر درد سخن دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2933

کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟که خون صد چراغ مهر را در آستین دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2940

گریبان دلم را نعره مستانه ای داردسر زنجیر این دیوانه را دیوانه ای دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2953

ز آه عاشقان اندیشه‌ای اختر نمی‌داردز دود تلخ پروا دیده مجمر نمی‌دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2954

تمنای فروغ آن ماه سیما برنمی داردکرم بی خواست چون افتد تقاضا بر نمی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2955

دل بیمار من ناز مداوا برنمی‌داردگرانی از دمِ جان‌بخش عیسی بر نمی‌دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2980

شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیردزسنگ خاره دل آن چشم بازیگوش می گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2981

ز خون خویش تیغ دشمن من رنگ می‌گیرددلیر آن است کز دشمن سلاح جنگ می‌گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2989

کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیردصبا را کس به خون لاله بسمل نمی گیرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2991

زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیردکه چون تیغ آبدار افتاد رنگ خون نمی گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3017

زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازدبه پای کاروانی بوی پیراهن نمی سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3020

قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزدبه قدر آب بر خود گوهر سیراب می لرزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3021

به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزدکه خورشید جهان افروز بیش از ماه می لرزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3029

غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3035

مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزدچراغ آفتاب از بزم من بی نور برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3036

خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزدکند در خاک دشمن را و خود از خاک برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3037

مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزدکه از پیش نظر گردون مینارنگ برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3040

کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟نیاید از دم تیغ آنچه از پشت کمان خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3051

تلاش نام داری چون نگین تن در سیاهی دهکه این داغ از جبین نامداران برنمی خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3065

زروی لاله رنگت آب رونق از چمنها شدگل بی خار در عهد تو خار پیرهنها شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3069

ز اکسیر قناعت خاک شکر می تواند شدز فیض سیر چشمی سنگ گوهر می‌ تواند شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3072

به این عنوان اگر روی تو آتشناک خواهد شدزخاشاک هوس صحرای امکان پاک خواهد شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3073

گل از نشو و نماگر این چنین برجسته خواهد شدرگ ابر بهاران رشته گلدسته خواهد شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3081

زدل طرفی نبستی در جهان گل چه خواهی شد؟نگردیدی گهر در بحر، در ساحل چه خواهی شد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3082

بهار نوجوانی رفت، کی دیوانه خواهی شد؟چراغ زندگی گل کرد، کی پروانه خواهی شد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3086

غرور نوخطان افزون زخوبان دگر باشدرم آهوی مشکین از غزالان بیشتر باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3089

لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشدکه شکر در دل شب ایمن از جوش مگس باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3093

خوشا دردی که از چشم بداندیشان نهان باشدخوشا چاکی که چون خرما به جیب استخوان باشد

Saib TabriziGhazal1 min