Ghazal 3029

غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3035

مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزدچراغ آفتاب از بزم من بی نور برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3036

خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزدکند در خاک دشمن را و خود از خاک برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3037

مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزدکه از پیش نظر گردون مینارنگ برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3038

به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزدزغیرت خون گل یک نیزه از جوش تو برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3040

کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟نیاید از دم تیغ آنچه از پشت کمان خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3049

که می نالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟که می سوزد که دود از خرمن ما برنمی خیزد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3051

تلاش نام داری چون نگین تن در سیاهی دهکه این داغ از جبین نامداران برنمی خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3061

به دلهای فگار آن لعل روشن گوهر آویزدکه اخگر بر کباب تر به آسانی درآویزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3065

زروی لاله رنگت آب رونق از چمنها شدگل بی خار در عهد تو خار پیرهنها شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3069

ز اکسیر قناعت خاک شکر می تواند شدز فیض سیر چشمی سنگ گوهر می‌ تواند شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3072

به این عنوان اگر روی تو آتشناک خواهد شدزخاشاک هوس صحرای امکان پاک خواهد شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3073

گل از نشو و نماگر این چنین برجسته خواهد شدرگ ابر بهاران رشته گلدسته خواهد شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3081

زدل طرفی نبستی در جهان گل چه خواهی شد؟نگردیدی گهر در بحر، در ساحل چه خواهی شد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3082

بهار نوجوانی رفت، کی دیوانه خواهی شد؟چراغ زندگی گل کرد، کی پروانه خواهی شد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3086

غرور نوخطان افزون زخوبان دگر باشدرم آهوی مشکین از غزالان بیشتر باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3089

لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشدکه شکر در دل شب ایمن از جوش مگس باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3093

خوشا دردی که از چشم بداندیشان نهان باشدخوشا چاکی که چون خرما به جیب استخوان باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3114

بهار زندگانی با خزان همدوش می باشدگل این بوستان خمیازه آغوش می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3116

صفا دارد جهان تا دل زکلفت پاک می باشدشود ماتم سرا عالم چو دل غمناک می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3123

دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشدکه گوش امن در دریای بی لنگر نمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3136

نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمدکه عیسی از ره افتادگی گردون سوار آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3145

به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمدبه جوی عمر، آب رفته من باز می آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3163

ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماندز گل آخر به دست گل‌فروشان خار می‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3165

نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماندگهر سیراب چون گردید در دریا نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3167

زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماندحضور خانه در بسته از جنت نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3171

دهان تنگ آن شیرین پسر پنهان نمی ماندندارد گرچه اصلی این خبر پنهان نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3173

زآتش گل به اعجاز رخ نیکو برویاندگل از آتش به سحر نرگس جادو برویاند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3175

رخ بهبود کار خویش آن غافل چسان بیند؟که بردارد زیوسف چشم و راه کاروان بیند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3176

همین سرگشتگی چشم حریص از مال می بیندچه آسایش زخرمن دیده غربال می بیند؟

Saib TabriziGhazal2 min