Ghazal 3399

اشک گرمم جگر وادی محشر سوزدداغ تبخال به کنج لب کوثر سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3400

پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزدکه دل آبله بر ریگ روان می‌سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3406

نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزدنه ز همصحبتی ما ضرری برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3416

تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟تا نظر باز کنم ناوک بیداد رسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3418

جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسدبوی پیراهن یوسف به گریبان نرسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3422

دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسدتا بود پر ز شکر نی به نوایی نرسد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3426

هر که ایام خط از سیمبران غافل شداز شب قدر به ماه رمضان غافل شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3427

جگر پاره اگر مایده خوانم شدچشم شور فلک سفله نمکدانم شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3429

بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شدحلقه کعبه شد آن چشم که حیران تو شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3432

صاف با ما دل آن شعله بیباک نشدسوخت پروانه ما و ز گنه پاک نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3433

عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟موج کی مانع آمد شد دریا باشد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3440

دایم از فکر سفر پیر مشوش باشدقامت خم شده را نعل در آتش باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3443

دل ازان دورتر افتاده که واصل باشدیار وحشی تر ازان است که در دل باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3457

گرچه آن سرو روان در همه جا می باشدنیست ممکن که توان یافت کجا می باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3458

کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟حرکت لازمه قبله نما می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3462

شکوه اهل دل از خلق نهان می باشداین عقیقی است که در زیر زبان می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3464

دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3466

جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟دامن جان مرا زین ته دیوار کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3476

به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3486

عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3488

هر گروهی به دلیل دگر آویخته اندبوشناسان به نسیم سحر آویخته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3490

عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3492

دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3502

از لب خشک مهیا لب نانم کردندفارغ از نعمت الوان جهانم کردند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3503

غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدندای بسا زخم نمایان به دل زنده زدند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3505

نغمه عشق به گوش من دیوانه زدنداین چه اکسیر بهارست بر این دانه زدند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3527

فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کندشرم را روی عرقناک تو بیدار کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3537

رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکندهیچ کس غنچه پیکان به نفس وا نکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3545

کاهلانی که درین ره به هوس می آینددو قدم راه نپیموده به پس می آیند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3546

چه بهشتی است که آن بند قبا بگشاینددر فردوس به روی دل ما بگشایند

Saib TabriziGhazal2 min