Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
اشک گرمم جگر وادی محشر سوزدداغ تبخال به کنج لب کوثر سوزد
Ghazal 3400پایم از گرمی رفتار چنان میسوزدکه دل آبله بر ریگ روان میسوزد
Ghazal 3406نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزدنه ز همصحبتی ما ضرری برخیزد
Ghazal 3416تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟تا نظر باز کنم ناوک بیداد رسد
Ghazal 3418جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسدبوی پیراهن یوسف به گریبان نرسد
Ghazal 3422دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسدتا بود پر ز شکر نی به نوایی نرسد
Ghazal 3426هر که ایام خط از سیمبران غافل شداز شب قدر به ماه رمضان غافل شد
Ghazal 3427جگر پاره اگر مایده خوانم شدچشم شور فلک سفله نمکدانم شد
Ghazal 3429بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شدحلقه کعبه شد آن چشم که حیران تو شد
Ghazal 3432صاف با ما دل آن شعله بیباک نشدسوخت پروانه ما و ز گنه پاک نشد
Ghazal 3433عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟موج کی مانع آمد شد دریا باشد؟
Ghazal 3440دایم از فکر سفر پیر مشوش باشدقامت خم شده را نعل در آتش باشد
Ghazal 3443دل ازان دورتر افتاده که واصل باشدیار وحشی تر ازان است که در دل باشد
Ghazal 3457گرچه آن سرو روان در همه جا می باشدنیست ممکن که توان یافت کجا می باشد
Ghazal 3458کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟حرکت لازمه قبله نما می باشد
Ghazal 3462شکوه اهل دل از خلق نهان می باشداین عقیقی است که در زیر زبان می باشد
Ghazal 3464دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد
Ghazal 3466جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟دامن جان مرا زین ته دیوار کشد
Ghazal 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد
Ghazal 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند
Ghazal 3488هر گروهی به دلیل دگر آویخته اندبوشناسان به نسیم سحر آویخته اند
Ghazal 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند
Ghazal 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند
Ghazal 3502از لب خشک مهیا لب نانم کردندفارغ از نعمت الوان جهانم کردند
Ghazal 3503غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدندای بسا زخم نمایان به دل زنده زدند
Ghazal 3505نغمه عشق به گوش من دیوانه زدنداین چه اکسیر بهارست بر این دانه زدند
Ghazal 3527فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کندشرم را روی عرقناک تو بیدار کند
Ghazal 3537رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکندهیچ کس غنچه پیکان به نفس وا نکند
Ghazal 3545کاهلانی که درین ره به هوس می آینددو قدم راه نپیموده به پس می آیند
Ghazal 3546چه بهشتی است که آن بند قبا بگشاینددر فردوس به روی دل ما بگشایند