Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازدمی گلرنگ وقت صبح جان را تازه می سازد
Ghazal 3019مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزدکه از لرزیدن من آسمانها چون زمین لرزد
Ghazal 3023دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزدچراغ خانه ما در برون بیش از درون سوزد
Ghazal 3030ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟سپند از آتش ما تنگدستان بینوا خیزد
Ghazal 3054گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزدبه خرمن گل به جیب و دامن اغیار می ریزد
Ghazal 3076به دل باشد گران چشمی که بی اشک دمادم شدغبار خاطر باغ است هر ابری که بی نم شد
Ghazal 3078رگ جانها به هم پیوسته شد زلف پریشان شدلطافتهای عالم گرد شد سیب زنخدان شد
Ghazal 3088دل آزاد طبعان فارغ از قید هوس باشدقبای بی گریبان را چه پروای عسس باشد؟
Ghazal 3095چه امید برومندی مرا زان سیمتن باشد؟که خضر از العطش گویان آن چاه ذقن باشد
Ghazal 3096اگر فتح جگرداران به تیغ افراختن باشدمرا امید نصرت از سپر انداختن باشد
Ghazal 3112حضور قلب کی در سینه پرشور می باشد؟کجا آسودگی در خانه زنبور می باشد؟
Ghazal 3113گل بی خار را شبنم زچشم شور می باشدچو نیش و نوش با هم شد زآفت دور می باشد
Ghazal 3122بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشدگلابی بهتر از پاشیدن صحبت نمی باشد
Ghazal 3128حصاری آدمی را به ز همواری نمیباشددعای جوشنی چون ترک خونخواری نمیباشد
Ghazal 3131زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصدکه در دریای بی آرام کف ناچار می رقصد
Ghazal 3133خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالدزبس افتاده شوخ این سبزه زیر سنگ می بالد
Ghazal 3135به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمدزمی افروختی رخسار، آتش در وجود آمد
Ghazal 3151زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داندفضای آسمان را حلقه فتراک می داند
Ghazal 3158زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داندامل هر جا بساطی چید بر چیدن نمی داند
Ghazal 3169سخن پوشیده در لعل لب جانان نمیمانداگرچه در عدم باشد سخن پنهان نمیماند
Ghazal 3172سر شوریده را فکر سرانجامی نمی ماندچو عشق آمد دگر اندیشه خامی نمی ماند
Ghazal 3191اگر طوفان زچشم خونفشان من برون آیدکجا از عهده خواب گران من برون آید؟
Ghazal 3192گر از نظاره خورشید در چشم آب میآیدز روی لالهرنگش در نظر خوناب میآید
Ghazal 3199به آیین تمام از خُم شراب صاف میآیدعجب فوج پریزادی ز کوه قاف میآید!
Ghazal 3204از ان گلشن دل گستاخ من گل چیده می آیدکه چشم باغبان آنجا زخود پوشیده می آید
Ghazal 3205اگر درد مرا زان بیمروت چاره میآیدنه آخر چشمه هم بیرون ز سنگ خاره میآید؟
Ghazal 3214زدل کاری که آید از لب خندان نمی آیدگشاد تیر از سوفار چون پیکان نمی آید
Ghazal 3215ز انجم نور مه در دیده روزن نمیآیدز چندین چشم، کار یک دل روشن نمیآید
Ghazal 3217زمن راز دل صدچاک پوشیدن نمی آیدزبوی گل، نفس در سینه دزدیدن نمی آید
Ghazal 3222نبیند زیر پای خویش، رعنا این چنین بایدنپردازد به کس، آیینه سیما این چنین باید