Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
فسرده دل نفس خونچکان نمی داردزمین شوره گل و ارغوان نمی دارد
Ghazal 3754عذار نوخط دلدار دیدنی داردگلی که می رود از دست چیدنی دارد
Ghazal 3755قدم به چشم من خاکسار نگذاردز ناز پا به زمین آن نگار نگذارد
Ghazal 3758بیاض گردن او دست من ز کار بردبیاض خوش قلم از دست اختیار برد
Ghazal 3759ز زیر تیغ تغافل شکیب من جان بردمرا به رنجش بیجا ز جای نتوان برد
Ghazal 3771حساب زخم دل ما که می تواند کرد؟شمار موجه دریا که می تواند کرد؟
Ghazal 3775رسید موسم گل ترک کار باید کردنظاره گل روی بهار باید کرد
Ghazal 3780نظر بر آن رخ چون آفتاب نتوان کردبه یک نگاه دل خویش آب نتوان کرد
Ghazal 3781علاج غم به می خوشگوار نتوان کردبه آب، آینه را بی غبار نتوان کرد
Ghazal 3800ز کاوش دلم آزار رنگ می بازدبه پای من چو رسد خار رنگ می بازد
Ghazal 3808ز شمع شهپر پروانه ها اگر سوزدمرا ز گرمی پرواز بال و پر سوزد
Ghazal 3811نگه ز دیدن رخسار یار می سوزدنسیم صبح درین لاله زار می سوزد
Ghazal 3813به روی خوب تو هرکس ز خواب برخیزداگر ستاره بود آفتاب برخیزد
Ghazal 3824لبت ز خنده دندان نما گهر ریزدتبسم تو در آب گهر شکر ریزد
Ghazal 3825ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزدگل ستاره چو برگ خزان فرو ریزد
Ghazal 3841جنون من ز نسیم بهار کامل شدحذر کنید که دیوانه بی سلاسل شد
Ghazal 3843زگریه آینه هر دلی که روشن شدچو اشک، مردمک حلقه های شیون شد
Ghazal 3858فروغ گوهر چرخ از جلای دل باشدصفای روی زمین در صفای دل باشد
Ghazal 3859مرا جلای دل از چشم خونفشان باشدکه آب صیقل خاک است تا روان باشد
Ghazal 3868نشاط زنده دلان پایدار می باشددرین پیاله می بی خمار می باشد
Ghazal 3872به ملک امن رضا شور وشر نمی باشدکه انقلاب در آب گهر نمی باشد
Ghazal 3879کریم اوست که خود را بخیل می داندعزیز اوست که خود را ذلیل می داند
Ghazal 3881قد تو سرو چمن را پیاده می داندرخ تو چهره گل را گشاده می داند
Ghazal 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساندکمند زلف تو خود را به آفتاب رساند
Ghazal 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند
Ghazal 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند
Ghazal 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند
Ghazal 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند
Ghazal 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند
Ghazal 3931اگر نه چشم من آن دلنواز باز کندمرا ز هر دو جهان کیست بی نیاز کند