Ghazal 3751

فسرده دل نفس خونچکان نمی داردزمین شوره گل و ارغوان نمی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3754

عذار نوخط دلدار دیدنی داردگلی که می رود از دست چیدنی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3755

قدم به چشم من خاکسار نگذاردز ناز پا به زمین آن نگار نگذارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3758

بیاض گردن او دست من ز کار بردبیاض خوش قلم از دست اختیار برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3759

ز زیر تیغ تغافل شکیب من جان بردمرا به رنجش بیجا ز جای نتوان برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3771

حساب زخم دل ما که می تواند کرد؟شمار موجه دریا که می تواند کرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3775

رسید موسم گل ترک کار باید کردنظاره گل روی بهار باید کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3780

نظر بر آن رخ چون آفتاب نتوان کردبه یک نگاه دل خویش آب نتوان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3781

علاج غم به می خوشگوار نتوان کردبه آب، آینه را بی غبار نتوان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3800

ز کاوش دلم آزار رنگ می بازدبه پای من چو رسد خار رنگ می بازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3808

ز شمع شهپر پروانه ها اگر سوزدمرا ز گرمی پرواز بال و پر سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3811

نگه ز دیدن رخسار یار می سوزدنسیم صبح درین لاله زار می سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3813

به روی خوب تو هرکس ز خواب برخیزداگر ستاره بود آفتاب برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3824

لبت ز خنده دندان نما گهر ریزدتبسم تو در آب گهر شکر ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3825

ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزدگل ستاره چو برگ خزان فرو ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3841

جنون من ز نسیم بهار کامل شدحذر کنید که دیوانه بی سلاسل شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3843

زگریه آینه هر دلی که روشن شدچو اشک، مردمک حلقه های شیون شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3858

فروغ گوهر چرخ از جلای دل باشدصفای روی زمین در صفای دل باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3859

مرا جلای دل از چشم خونفشان باشدکه آب صیقل خاک است تا روان باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3868

نشاط زنده دلان پایدار می باشددرین پیاله می بی خمار می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3872

به ملک امن رضا شور وشر نمی باشدکه انقلاب در آب گهر نمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3879

کریم اوست که خود را بخیل می داندعزیز اوست که خود را ذلیل می داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3881

قد تو سرو چمن را پیاده می داندرخ تو چهره گل را گشاده می داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3886

خط تو سلسله خود به مشک ناب رساندکمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3910

سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3911

به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3912

سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3924

چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3929

فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3931

اگر نه چشم من آن دلنواز باز کندمرا ز هر دو جهان کیست بی نیاز کند

Saib TabriziGhazal1 min