Ghazal 4854

حیف است که سر در سر مینانکند کسبا دختر رزعیش دوبالا نکند کس

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4855

صبح شد مطرب، قدح را پر کن از می زود باشاز دم جان بخش جان کن در تن نی زود باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4857

مرد صحبت نیستی، از دیده ها مستور باشاز بلا دوری طمع داری، ز مردم دور باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4863

گاه در پای خم و گه بر سر سجاده باشباسفال و جام زریکرنگ همچون باده باش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4864

چشم و گوش و لب ببند، از شور و شر آسوده باشخویش را گردآوری کن از سپر آسوده باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4868

تاتوان دزدید سر در جیب خود سرور مباشمی توان گردید تا از پیروان رهبر مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4870

از خدا در عهد پیری یک زمان غافل مباشاز نشان زنهار دربحر کمان غافل مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4871

از خدنگ آه پیران ای جوان غافل مباشچون دم شمشیر از پشت کمان غافل مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4882

خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباشمور در ملک سلیمان گرنباشد گو مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4890

ناز پروردی که من گردیده‌ام پروانه‌اشگل زنند اطفال جای سنگ بر دیوانه‌اش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4892

هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستشازسیه روزی به طلع آفتابی نیستش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4901

آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنشمی برد گیرایی از خوانهای ناحق، دیدنش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4912

کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویشتا دریغ از چشم خود می‌داشتی دیدار خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4928

نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودشچه شمع است این که چون پروانه گردد گرد سردودش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4931

عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارشدهد از دور شبنم آب، چشم خود ز گلزارش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4933

من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورشگذارد درفلاخن کوه قاف عقل راشورش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4934

شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورشنسازد پرده رنبوری انگور مستورش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4937

اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازشبه یک انداز آرد درکمند خویش آوازش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4968

چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویشکه پهلو می زند با طاق نیسان طاق ابرویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4969

ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویشچسان دل داد خط را کاین چنین استاد بررویش ؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4979

خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟یا به خون چشم سیه کرده عقیق یمنش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4980

دلپذیرست چنان پسته شکرشکنشکه رسد پیشتر از گوش به دلها سخنش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4987

سرو گلزار بهشت است قد دلجویشلاله باغ تجلی است رخ نیکویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4988

دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیشنشود برق سبکسیر مقید به حشیش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4989

درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیشابر ازبخشش دریاست ز دریا درپیش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4991

ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویشمی کشد تیغ به سیمای ولی نعمت خویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5003

لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابشمدام می چکد وکم نمی شود آبش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5005

به خون تپیدن خورشید پر مکرر شدبه یک کرشمه دیگر تمام کن کارش !

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5007

چنین که گم شده در زلف پای تا به سرشبه پیچ و تاب توان یافتن مگر کمرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5011

توانگری که نباشد به خبر اقبالشنصیب مردم بیگانه می شود مالش

Saib TabriziGhazal1 min