Ghazal 2357

کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کردشد سلیمان هر که دست خود حصار مور کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2360

روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کردزاهدان خشک را رندانه از سر باز کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2381

آه سردی ناتوانان را به فریاد آوردباد چون شیر این نیستان را به فریاد آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2390

می برون زان چهره شاداب گل می آورداز زمین پاک بیرون آب گل می آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2425

جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟دل به جان آمد ز وحشت دل شکاران را چه شد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2466

از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نمانددر قفس از جوش گل از بهر بلبل جا نماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2529

صحبت روشن ضمیران جسمها را جان کندکوه را برق تجلی آتشین جولان کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2530

دیده پرخون من گر این چنین طوفان کندپنجه خورشید را سرپنجه مرجان کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2548

آن که از اوضاع خود دایم شکایت می‌کندخاطر دشمن فزون از خود رعایت می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2560

نفس را مطلق عنان رزق فراوان می‌کندتوسن سرکش چو میدان یافت طوفان می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2567

غارت صبر از دلم آن آتشین‌رو می‌کندگرمی خورشید گل را مفلس بو می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2586

گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمندچون دعا با دست خالی دستگیر عالمند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2590

هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنندهر که گردد حلقه، بر رویش در دل وا کنند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2633

مطرب از خود داشت جوش سینه گلهای باغناله بلبل درین بستانسرا بیگانه بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2688

آن لب رنگین‌سخن بی‌خواست گویا می‌شودغنچه چون افتاد بازیگوش خود وامی‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2706

هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شودذره اینجا پرده خورشید تابان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2711

کار ما از ساغر پرمی به سامان می شودمجلس ما از گل ابری گلستان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2752

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیددر سواد اعظم چشم غزالان واکشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2827

بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گرددکجا گرد سر پروانه شمع انجمن گردد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2851

خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گرددکه بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2859

دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گرددکه شکر خواب، تلخ از مرغ بی هنگام می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2881

بجز چشمش که چشم از دیدن من از حیا بنددکدامین آشنا دیدی که در بر آشنا بندد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2889

خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آردنگاه گرم او خون سمندر را به جوش آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2926

مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2928

مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟که با آن تازگی گل حکم تقویم کهن دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2956

عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمی‌داردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمی‌دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2995

جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟زعقل مصلحت بین صد بیابان دورم اندازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3013

فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازداگر در کعبه رو می‌آورد بتخانه می‌سازد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3041

کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3043

مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد

Saib TabriziGhazal2 min