Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گرددکجا گرد سر پروانه شمع انجمن گردد؟
Ghazal 2851خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گرددکه بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گردد
Ghazal 2859دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گرددکه شکر خواب، تلخ از مرغ بی هنگام می گردد
Ghazal 2881بجز چشمش که چشم از دیدن من از حیا بنددکدامین آشنا دیدی که در بر آشنا بندد؟
Ghazal 2889خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آردنگاه گرم او خون سمندر را به جوش آرد
Ghazal 2926مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد
Ghazal 2928مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟که با آن تازگی گل حکم تقویم کهن دارد
Ghazal 2956عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمیداردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمیدارد
Ghazal 2995جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟زعقل مصلحت بین صد بیابان دورم اندازد
Ghazal 3013فرنگیطلعتی کز دین مرا بیگانه میسازداگر در کعبه رو میآورد بتخانه میسازد
Ghazal 3041کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟
Ghazal 3043مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد
Ghazal 3068که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟که غیر از بیکسی همخانه ما می تواند شد؟
Ghazal 3085بهشت و دوزخ ما هجر و وصل آن پسر باشدصراط مردم باریک بین موی کمر باشد
Ghazal 3102خوشا رندی که در میخانه اش آن آبرو باشدکه چون از پا فتد بالینش از دست سبو باشد
Ghazal 3105ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشددرین میدان سپر انداختن مردانگی باشد
Ghazal 3106به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشدنشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد
Ghazal 3107دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد
Ghazal 3152کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه میداند؟سمندر نشئهٔ این آتشین پیمانه میداند
Ghazal 3185نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آیدچسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟
Ghazal 3187به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟می روشن مگر از مشرق مینا برون آید
Ghazal 3193مرا از غفلت خود بر سر این بیداد میآیدنباشد صید اگر غافل چه از صیاد میآید؟
Ghazal 3195غم عالم به دل از دیده خونبار میآیدبه این گلشن خزان از رخنه دیوار میآید
Ghazal 3196دل از مژگان خوابآلود در زنهار میآیدبلای جان بود تیغی که لنگردار میآید
Ghazal 3284آدمی پیر چو شد حرص جوان میگرددخواب در وقت سحرگاه گران میگردد
Ghazal 3295عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟آتش از سرزنش خار چه پروا دارد؟
Ghazal 3320هر کف خاک ز احسان تو جانی داردهر حبابی ز محیط تو جهانی دارد
Ghazal 3326نه همین فکر مرا روز به من نگذاردکه به خوابم گل شب بوی سخن نگذارد
Ghazal 3339روز و شب بر من مهجور به تلخی گذردعید و نوروز به رنجور به تلخی گذرد
Ghazal 3342از میان تیغ برآور که زمان میگذردوقت پیرایش گلزار جهان میگذرد