Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبحکه صد کتاب سخن هست در جریده صبح
Ghazal 2292دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرحبه عاشقان دهد آن ماه چشم حیران طرح
Ghazal 2303ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخچشمه های خون روان کن از دل سنگین چرخ
Ghazal 2304دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخقند باشد در دهان مردم بیمار تلخ
Ghazal 2315حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهادخواهد آمد خط و قانون دگر خواهد نهاد
Ghazal 2324رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم بردکشتی از خشکی به دریای گهر خواهیم برد
Ghazal 2325از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟باد نتوانست نکهت زین چمن بیرون برد
Ghazal 2335از شکست من دم تیغ تغافل میپردرنگ سیلاب از ثبات پای این پل میپرد
Ghazal 2338بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرداز بساط خار با دامان پر گل بگذرد
Ghazal 2357کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کردشد سلیمان هر که دست خود حصار مور کرد
Ghazal 2360روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کردزاهدان خشک را رندانه از سر باز کرد
Ghazal 2381آه سردی ناتوانان را به فریاد آوردباد چون شیر این نیستان را به فریاد آورد
Ghazal 2390می برون زان چهره شاداب گل می آورداز زمین پاک بیرون آب گل می آورد
Ghazal 2447بر زمین از ناز زلف او چو دامان میکشدبوی پیراهن سر خود در گریبان میکشد
Ghazal 2466از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نمانددر قفس از جوش گل از بهر بلبل جا نماند
Ghazal 2529صحبت روشن ضمیران جسمها را جان کندکوه را برق تجلی آتشین جولان کند
Ghazal 2530دیده پرخون من گر این چنین طوفان کندپنجه خورشید را سرپنجه مرجان کند
Ghazal 2548آن که از اوضاع خود دایم شکایت میکندخاطر دشمن فزون از خود رعایت میکند
Ghazal 2560نفس را مطلق عنان رزق فراوان میکندتوسن سرکش چو میدان یافت طوفان میکند
Ghazal 2567غارت صبر از دلم آن آتشینرو میکندگرمی خورشید گل را مفلس بو میکند
Ghazal 2586گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمندچون دعا با دست خالی دستگیر عالمند
Ghazal 2590هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنندهر که گردد حلقه، بر رویش در دل وا کنند
Ghazal 2604در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهندجنت در بسته از لبهای خاموشت دهند
Ghazal 2633مطرب از خود داشت جوش سینه گلهای باغناله بلبل درین بستانسرا بیگانه بود
Ghazal 2688آن لب رنگینسخن بیخواست گویا میشودغنچه چون افتاد بازیگوش خود وامیشود
Ghazal 2706هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شودذره اینجا پرده خورشید تابان می شود
Ghazal 2711کار ما از ساغر پرمی به سامان می شودمجلس ما از گل ابری گلستان می شود
Ghazal 2752وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیددر سواد اعظم چشم غزالان واکشید
Ghazal 2777نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفیدز استخوان بیگناهان است این زندان سفید
Ghazal 2802ز جوش مغز هردم از سرم دستار میافتدکف اندازد به ساحل بحر چون سرشار میافتد