Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشتبوسه ای برد از میان ساغر که صد فریاد داشت
Ghazal 1332تا دل از یاد تو می در ساغر اندیشه داشتهر حبابی را که می دیدم پری در شیشه داشت
Ghazal 1338جان و دل را رایگان آن دشمن جان برنداشتدین و ایمان را به هیچ آن نامسلمان برنداشت
Ghazal 1339یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشتموجه مطلق عنان ما غم ساحل نداشت
Ghazal 1347در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشتبی توقف می تواند از سر دنیا گذشت
Ghazal 1349می توان با همت سرشار از دنیا گذشتموج با این شهپر توفیق از دریا گذشت
Ghazal 1350همچو برق از عالم اسباب می باید گذشتزین خراب آباد چون سیلاب می باید گذشت
Ghazal 1355می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشتاز تماشای بناگوش بتان نتوان گذشت
Ghazal 1373هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفتیوسف خود را درین بازار پیدا کرد و رفت
Ghazal 1381دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفتمشت خاکی پیش این سیلاب نتواند گرفت
Ghazal 1388وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفتدرد این میخانه را سرجوش می باید گرفت
Ghazal 1408غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمتبه چرخ آرد زمین را چون فلک گردیدن چشمت
Ghazal 1417قد موزون تو روزی که به جولان برخاستهر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست
Ghazal 1441پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب استخرده گل همه در دیده بلبل خوب است
Ghazal 1449تا ترا چون دگران دیدن ظاهر کارستچشم بر روی تو چون آینه بر دیوارست
Ghazal 1480سبزی نه فلک از چشم گهربار دل استآب این مزرعه از دیده بیدار دل است
Ghazal 1493خلوت فکر، پریخانه خاموشان استگفتگو ابجد طفلانه خاموشان است
Ghazal 1494نمک عشق در آب و گل درویشان استحاصل روی زمین در دل درویشان است
Ghazal 1498شور شیرین سخنان در به هم آمیختن استسرمه ناله زنجیر ز هم ریختن است
Ghazal 1516بند و زندان گرامی گهران از جاه استیوسف ما به عزیزی چو رسد در چاه است
Ghazal 1520که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است
Ghazal 1532از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده استاین چه شورست که در عالم جان افتاده است؟
Ghazal 1539دل شب وصل تو از صبح مکدر شده استعیش من تلخ ازین قند مکرر شده است
Ghazal 1550از دل خم می گلرنگ به جام آمده استآفتاب عجبی بر لب بام آمده است
Ghazal 1558مستیِ چشم تو در مرتبه هشیاری استخوابِ آهونگهان شوختر از بیداری است
Ghazal 1560نفس باد بهاران چمن آرای خوشی استسایه ابر عجب دام تماشای خوشی است
Ghazal 1566نغمهها گرچه مخالف بود، آواز یکی استپرده هر چند که بسیار شود، ساز یکی است
Ghazal 1575سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی استحاصل دست فشاندن به ثمر رعنایی است
Ghazal 1579غوطه در خون زند آن چشم که دیدن دانسترزق دندان شود آن لب که مکیدن دانست
Ghazal 1593آه کز اهل محبت اثری پیدا نیستزآنهمه سوخته جانان شرری پیدا نیست