Ghazal 1063

بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن استلب گشودن رخنه در ناموس همت کردن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1072

خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن استکسوت این قوم از دستار سر پیچیدن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1076

شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من استهمچو اختر در دل شب، روز بازار من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1078

هر چه دارد در خم سربسته گردون از من استمی به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1079

نوبهار آیینه طبع سخنساز من استبرگ گل چون عندلیبان پرده ساز من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1095

آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوستشمع یک پروانه پای چراغ حسن اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1096

چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوسترنگ زرد آفتاب از آتش سودای اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1099

گریه مستانه من از خمار چشم توستآه من از سرمه دنباله دار چشم توست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1109

از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته استورنه آن جان جهان با ما به هم پیوسته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1111

سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟نیم جانی این قدر ظرف ستم می داشته است؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1113

چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟تیغ خورشید درخشان زنگ هم می داشته است؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1114

هر که از تن پروری در کار کاهل گشته استدفتر ایجاد را چون فرد باطل گشته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1115

چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته استاز هجوم سنبل این سرچشمه پنهان گشته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1120

در بهاران بزم عیش میکشان آماده استجوش گل هم شاهد و هم مطرب و هم باده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1123

سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده استگل چو تقویم کهن از اعتبار افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1133

از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده استپشت از کوتاه بینی ها به عقبی کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1140

نه همین سرگشته ما را دور گردون کرده استخضر را خون در جگر این نعل وارون کرده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1141

جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده استنقش پایش خاک را دامان گلچین کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1143

کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده استخویش را محروم از مزد خدایی کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1147

از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده استکز ته هر حلقه خورشید دگر تابان شده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1156

خاکساری از بزرگان جهان زیبنده استبا زمین، افتادگی از آسمان زیبنده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1175

رتبه آزادگی در بندگی پوشیده استپله معراج در افکندگی پوشیده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1179

بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه استخاک ما چون درد می در گوشه میخانه است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1194

روی کار دیگران و پشت کار من یکی استروز و شب در دیده شب زنده دار من یکی است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1196

عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی استعهد گل در زود رفتن با وفای او یکی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1200

هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی استجز جهان عشق نبود گر جهان بی غمی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1247

زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی کیست؟چهره روز آفتابی از فروغ روی کیست؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1253

خط سبز از صفحه عارض ستردن خوب نیستآیه حرمت به آب تیغ شستن خوب نیست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1259

توبه همصحبتان بر خاطر ما بار نیستراه امن بیخودی را کاروان در کار نیست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1261

عشقبازی کار هر حلاج دعوی دار نیستهر کمانی در خور طاق بلنددار نیست

Saib TabriziGhazal1 min