Ghazal 2468

حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماندچشم شرم آلود و روی گوهرافشانی نماند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2469

آبها آیینه سرو خرامان تواندبادها مشاطه زلف پریشان تواند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2471

خاکسارانی که همت بر تحمل بسته انددست رستم را به تدبیر تنزل بسته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2482

خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اندآتش سوزنده را بر خود گلستان کرده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2488

تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌انددر ریاض آفرینش سبزه بیگانه‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2492

از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختنداز غبار خاطر مجنون بیابان ساختند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2493

در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختندلاله ها پیمانه خود را به صحرا ریختند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2510

پرده پوشی عشق عالمسوز را پیدا کندپرده تبخال تب را بیشتر رسوا کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2523

باطلان را گفتگوی حق اثر در دل کندآب شیرین گر زمین شور را قابل کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2526

تا به کی گرد کدورت زیر دیوارم کند؟عشق کو تا از غم عالم سبکبارم کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2531

زلف مشکینت که خون در ساغر ایمان کندشانه را در یک سراسر پنجه مرجان کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2534

بوی پیراهن زلیخا را کجا روشن کند؟شمع هیهات است پای خویش را روشن کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2552

محو جانان خویش را جانان تصور می کندقطره خود را بحر بی پایان تصور می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2554

گر چنین آن چشم جادو رخنه در دل می‌کنداز دلم هر رخنه‌ای را چاه بابل می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2558

فکر جمعیت عبث دل را پریشان می‌کندآن که سر داده است ما را فکر سامان می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2562

گر به ظاهر حسن میل آرمیدن می کندراست چون آهو نفس بهر رمیدن می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2574

از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکندخار از بیطاقتی در چشم بلبل بشکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2577

کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟پنبه مغز از سر مینای ما دور افکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2587

هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنندخوش خیالان با پری در زیر یک پیراهنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2589

با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنندآه ازین دزدان که ره را با سلاسل می زنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2591

با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنندتلخکامان کام شیرین از شکر خندش کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2602

بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوندمحرم دریای اسرار الهی می شوند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2607

داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهنداز خجالت لاله ها بر کوه پا بالا نهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2612

رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بودفارغ از چین جبین موجه دریا بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2620

ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بودگرد را هم سرمه سای ناله زنجیر بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2626

از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بودگر غباری داشت این آیینه از تمثال بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2641

صورت شیرین اگر از لوح خارا می‌روداز دل سنگین ما نقش تمنا می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2642

کی ز سیل گرم‌رو بر روی صحرا می‌رود؟آنچه از مژگان تر بر چهرهٔ ما می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2665

چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شودمیوه مقصود هیهات است ازو حاصل شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2666

هر که در راه طلب صادق بود واصل شودراههای راست آخر محو در منزل شود

Saib TabriziGhazal1 min