Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختندلاله ها پیمانه خود را به صحرا ریختند
Ghazal 2510پرده پوشی عشق عالمسوز را پیدا کندپرده تبخال تب را بیشتر رسوا کند
Ghazal 2523باطلان را گفتگوی حق اثر در دل کندآب شیرین گر زمین شور را قابل کند
Ghazal 2526تا به کی گرد کدورت زیر دیوارم کند؟عشق کو تا از غم عالم سبکبارم کند
Ghazal 2531زلف مشکینت که خون در ساغر ایمان کندشانه را در یک سراسر پنجه مرجان کند
Ghazal 2534بوی پیراهن زلیخا را کجا روشن کند؟شمع هیهات است پای خویش را روشن کند
Ghazal 2552محو جانان خویش را جانان تصور می کندقطره خود را بحر بی پایان تصور می کند
Ghazal 2554گر چنین آن چشم جادو رخنه در دل میکنداز دلم هر رخنهای را چاه بابل میکند
Ghazal 2558فکر جمعیت عبث دل را پریشان میکندآن که سر داده است ما را فکر سامان میکند
Ghazal 2562گر به ظاهر حسن میل آرمیدن می کندراست چون آهو نفس بهر رمیدن می کند
Ghazal 2574از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکندخار از بیطاقتی در چشم بلبل بشکند
Ghazal 2577کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟پنبه مغز از سر مینای ما دور افکند
Ghazal 2587هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنندخوش خیالان با پری در زیر یک پیراهنند
Ghazal 2589با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنندآه ازین دزدان که ره را با سلاسل می زنند
Ghazal 2591با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنندتلخکامان کام شیرین از شکر خندش کنند
Ghazal 2602بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوندمحرم دریای اسرار الهی می شوند
Ghazal 2607داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهنداز خجالت لاله ها بر کوه پا بالا نهند
Ghazal 2620ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بودگرد را هم سرمه سای ناله زنجیر بود
Ghazal 2626از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بودگر غباری داشت این آیینه از تمثال بود
Ghazal 2641صورت شیرین اگر از لوح خارا میروداز دل سنگین ما نقش تمنا میرود
Ghazal 2665چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شودمیوه مقصود هیهات است ازو حاصل شود
Ghazal 2666هر که در راه طلب صادق بود واصل شودراههای راست آخر محو در منزل شود
Ghazal 2671نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شودگوشه عزلت بهشتی نیست حورش کم شود
Ghazal 2685خانهای کز نور حسن او مصفا میشودحلقه بیرون در محو تماشا میشود
Ghazal 2696زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر میشودچون زمین افتاد قابل دانه گوهر میشود
Ghazal 2699جان بیمغزان به خاک تیره واصل میشودکاروان کف بیابان مرگ ساحل میشود
Ghazal 2701دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل میشودسنگ این مینای خالی پرتو مل میشود
Ghazal 2707جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شودچون بخار از گل برآید ابر نیسان می شود
Ghazal 2708زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شودچون شود سی پاره قرآن ختم آسان می شود
Ghazal 2712در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شودبرگ عیش خلق افزون در زمستان می شود