Саиб Тебризи: Эпоха Сефевидов
خار پیراهن مشو آسودگان خاک راتا پس از مردن نگردد بر تنت هر موی مار
Отдельное стихотворение 459غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرارجغد از وحشت درین منزل نمی گیرد قرار
Отдельное стихотворение 460آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهارخوش وصالی قسمت بلبل شد از جوش بهار
Отдельное стихотворение 461باز دارم نعل در آتش ز پیکان دگرمی کند در سینه کاوش تیر مژگان دگر
Отдельное стихотворение 462ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگردر دل هر ذره ای خورشید سیمای دگر
Отдельное стихотворение 463نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتربه نخل بی ثمر دارد توجه باغبان کمتر
Отдельное стихотворение 464با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟در روز ابر، بال هما را چه اعتبار؟
Отдельное стихотворение 465درویش خامش است ز مبرم کشنده تراز پشه هاست پشه خاکی گزنده تر
Отдельное стихотворение 466اقبال، گلی از چمن نیت خیرستزاغ ار به سرت سایه کند بال هما گیر
Отдельное стихотворение 467ای دل بی تاب زاری واگذارگریه با ابربهاری واگذار
Отдельное стихотворение 468رزق نزدیکان حق آید به پای خویشتناز تردد در حرم باشد کبوتر بی نیاز
Отдельное стихотворение 469رنگ من کرده به بال و پر عنقا پروازنیست ممکن که به چندین بط می آید باز
Отдельное стихотворение 470سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوزخورشید از عذار تو حیرت کند هنوز
Отдельное стихотворение 471چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باشسوزن از خود دور کن در دیده خورشید باش
Отдельное стихотворение 472مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباشپادشاه عالمی، در حکم استغنا مباش
Отдельное стихотворение 473یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکشسر به کنعان حیا چون بوی پیراهن بکش
Отдельное стихотворение 474سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنشدست برده است از ید بیضا بیاض گردنش
Отдельное стихотворение 475کاکل او درهم است از شورش سودای خویشاز پریشانی ندارد زلف او پروای خویش
Отдельное стихотворение 476فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباشغنچه منشین، گره خاطر ایام مباش
Отдельное стихотворение 477آن که از چاک دل خویش بود محرابشنشود پرده نسیان عبادت خوابش
Отдельное стихотворение 478آه کان سرو گل اندام ز رعنایی هاجامه را فاخته ای کرده که نشناسندش
Отдельное стихотворение 479موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟یا حبابی که نه از بحر بود پیرهنش
Отдельное стихотворение 480خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش
Отдельное стихотворение 481به گوشه قفس از آشیانه قانع باشنه ای حریف میان، با کرانه قانع باش
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.