Саиб Тебризи: Эпоха Сефевидов
ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟
Отдельное стихотворение 122کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
Отдельное стихотворение 123تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
Отдельное стихотворение 124سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است
Отдельное стихотворение 125ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است
Отдельное стихотворение 126هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟
Отдельное стихотворение 127حیرتکده چشم مرا خواب ندیده استافتادگی اشک مرا آب ندیده است
Отдельное стихотворение 128بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است
Отдельное стихотворение 129اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است
Отдельное стихотворение 130ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟بال و پر این طایفه از همت عالی است
Отдельное стихотворение 131جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست
Отдельное стихотворение 132جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست
Отдельное стихотворение 133ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست
Отдельное стихотворение 134در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست
Отдельное стихотворение 135هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت
Отдельное стихотворение 136زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است
Отдельное стихотворение 137ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است
Отдельное стихотворение 138در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست
Отдельное стихотворение 139سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است
Отдельное стихотворение 140غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است
Отдельное стихотворение 141ای که گفتی نگاه خیره توپرده شرم از میان برداشت:
Отдельное стихотворение 142زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ
Отдельное стихотворение 143شنیدم آنقدر از دوستان تلخکه شد شیرینی جان در دهان تلخ
Отдельное стихотворение 144زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.