Саиб Тебризи: Эпоха Сефевидов
سرو را از جلوه مستانه از جا میبردخنده او تلخکامی را ز صهبا میبرد
Отдельное стихотворение 146عقل را از مغز بیرون داغ سودا میبردجذبه خورشید شبنم را به بالا میبرد
Отдельное стихотворение 147اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی استبه تن مباد سری کز هوای گل خالی است
Отдельное стихотворение 148قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی استکه عشق تازه عذاران بهار زنده دلی است
Отдельное стихотворение 149ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیستخبر ز حال من و تنگدستی من نیست
Отдельное стихотворение 150خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت
Отдельное стихотворение 151مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشتنگاه گرم عنان را به خواب کرد و گذشت
Отдельное стихотворение 152ترخنده از عرق به می ناب زد رختباز این چه نقش بود که بر آب زد رخت
Отдельное стихотворение 153هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاستمی شد تمام و نکهت او در کدو بجاست
Отдельное стихотворение 154ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاستحسن غریب را که شناسد وطن کجاست؟
Отдельное стихотворение 155ما را بهشت نقد، تماشای دلبرستعمر دوباره سایه بالای دلبرست
Отдельное стихотворение 156چون غنچه گر زبان تو با دل موافق استبر کاینات از ته ل خنده لایق است
Отдельное стихотворение 157موج خطر سفینه اهل توکل استدر رهگذار راست روان تیغ کج پل است
Отдельное стихотворение 158یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟
Отдельное стихотворение 159امروز حسن خط به رخ او مسلم استیاقوت از شکسته آن زلف، درهم است
Отдельное стихотворение 160نرمی حصار عافیت جان روشن استاز موم پشت آینه بر کوه آهن است
Отдельное стихотворение 161ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوستطرز نگاه کردن چشم غزال ازوست
Отдельное стихотворение 162تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است
Отдельное стихотворение 163زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است
Отдельное стихотворение 164از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است
Отдельное стихотворение 165در جوش خلق کعبه حاجات گم شده استدر توبه شکسته خرابات گم شده است
Отдельное стихотворение 166خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Отдельное стихотворение 167دل بی خیال طایر شهپر بریده استبی فکر روح پای به دامن کشیده است
Отдельное стихотворение 168از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.