Саиб Тебризи: Эпоха Сефевидов
آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است
Отдельное стихотворение 170دارد سری به کاکل او هر سری که هستدربند اوست هر دل غم پروری که هست
Отдельное стихотворение 171(در زیر آسمان دل بی اضطراب نیستدر چشم ما غنودگیی هست، خواب نیست)
Отдельное стихотворение 172عشق ترا به رونق ما احتیاج نیستاین برق را به مشت گیا احتیاج نیست
Отдельное стихотворение 173بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیستبر اعتدال لیل و نهار اعتماد نیست
Отдельное стихотворение 174در گلشن وجود ره بوالفضول نیستبرگ خزان رسیده او بی اصول نیست
Отдельное стихотворение 175بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافتصد حیف بر کتان تو مهتاب دست یافت
Отдельное стихотворение 176از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفتاین ملک را به تیغ زبان می توان گرفت
Отдельное стихотворение 177تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟از بی تهی اشک نظرباز توان سوخت
Отдельное стихотворение 178رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است
Отдельное стихотворение 179رخسار تو شاداب تر از لاله طورستشبنم گل سیراب ترا دیده شورست
Отдельное стихотворение 180می بی نمک صحبت احباب حرام استمی چیست، گر انصاف بود آب حرام است
Отдельное стихотворение 181آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است
Отдельное стихотворение 182از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است
Отдельное стихотворение 183روی دل این خسته به آن چشم سخنگوستچون عقده مرا چشم به آن گوشه ابروست
Отдельное стихотворение 184(راه سخنم معنی بسیار گرفته استاز جوش گل این رخنه دیوار گرفته است)
Отдельное стихотворение 186از خموشی هرکه سر در جیب فکرت میبرددر سخن از دیگران گوی سعادت میبرد
Отдельное стихотворение 187ناله بلبل به بال شیون ما می پردچشم شبنم در هوای گلشن ما می پرد
Отдельное стихотворение 188تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کردباغبان از خرمی گل را مبارک باد کرد
Отдельное стихотворение 189کاوش مژگان او از بس که دست انداز کردصفحه آیینه را چون سینه شهباز کرد
Отдельное стихотворение 190ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرداشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد
Отдельное стихотворение 191(در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاکبلبل دون همت ما میل پروازی نکرد)
Отдельное стихотворение 192بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خوردسوده مشک از خط ریحان به داغم می خورد
Отдельное стихотворение 193می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟روغن بادام چون ریگ روان را پرورد؟
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.