هوای شمع رخت آتشم بجان انداخت
Что такое касыда?
Касыда: торжественное длинное стихотворение — восхваление или наставление.
هوای شمع رخت آتشم بجان انداختحدیث سوز نهانم بهر زبان انداخت
طمع ز شکر لعلت بریده بودم لیکتبسم تو مرا باز در گمان انداخت
من و ترا ز حسد غالبا نخواست بهمقضا که تفرقه هجر در میان انداخت
گهی که وصل تو جستم هزار خار بلافلک براه من زار ناتوان انداخت
قد مرا که کمانیست بهر ناوک آهشکست چرخ و بخاک ره بتان انداخت
اگر نداشت گمان ضرر از آن ناوکچرا بزور شکستی برین کمان انداخت
ز من نماند نشانی و چرخ در هر دمهزار تیر برین خاک بی نشان انداخت
چو آسمان شده اعضای من پر از پیکانز تیرهای حوادث که آسمان انداخت
نماند در نظر من زمانه را قدریمرا ز چشم عنایت ز بهر آن انداخت
ستمگرا فلکا بعد ازین بجانب منخدنگ ظلم و اهانت نمی توان انداخت
چرا که بر سر من سایه افاضه منلوای معدلت سرور زمان انداخت
زهی سپهر جنابی که چون بعرصه حکمبانبساط بساط علوشان انداخت
به خلق شفقت او وعده اعانت دادبملک رأفت او پرتو امان انداخت
زمانه داشت بکف تیغ ظلم و خنجر جورچو دید صولت او را ز کف روان انداخت
ز سنگ کوه وقارض اساس کرد درستقضا که طرح طربخانه جهان انداخت
بهار گلشن جاه جلال جعفر بیککه عدل او به جهان رونق چنان انداخت
بلند منزلتا آن تویی که خازن دهربخاک راه تو محصول بحر و کان انداخت
نوال لطف عمیمت ز بهر وجه معاشبه پیش جمله ارباب فقر خوان انداخت
عدوی جاه ترا برق خانه سوز حسددم مشاهده آتش به خان و مان انداخت
فضولی از سر اخلاص هر کجا که دمیدر ثنای تو در عرصه بیان انداخت
هزار شوق پی دولت ملازمتتبجان نکته گذاران خرده دان انداخت
بسان سیل که از چشمه ای جدا گردداگر چه هجر تو او را به صد فغان انداخت
امید هست که یابد چو خاک تسکینیبصد امید چو خود را بر آستان انداخت
امید هست ز الطاف آنکه قدرت اوبساط سبزه ز سبزه به بوستان انداخت
به برگهای نهال سعادت تو دهدچنان ثبات که نتواندش خزان انداخت
Üzünün şamının havası canıma od saldı,Gizli yanğımın hekayəsini dillərə saldı.
Şəkər dodağından tamahımı kəsmişdim, lakin Sənin təbəssümün məni yenə də gümana saldı.Qəza, ehtimal ki, həsəd üzündən mən ilə sənin Bir yerdə olmağımızı istəmədi ki, hicranla ayırdı.
Sənin vüsalını istədiyim vaxt, fələk Min bəla tikanını mən yazığın yoluna atdı.Ah oxu atmaq üçün kaman kimi olmuş qəddimi,
Çərx sındırıb gözəllərin yolu üstə atdı.Əgər o oxdan xəsarət görmək gümanı yox idi,
Onda nə üçün zorla bu yayı sındırdı?Məndən bir iz qalmadı, çərx hər an,
Bu nişanəsiz torpağa min ox atdı.Mənim bədənim səma kimi oxla dolmuş,
O oxlarla ki, hadisələrlə səma atdı.Mənim gözümdə zəmanənin heç bir qədri qalmadı.
Onun üçün inayət gözünü məndən çəkdi.Ey zalim fələk, bundan sonra mənə sarı Zülm və ihanət oxu atmaq olmaz.
Ona görə ki, mənim başıma xeyirli kölgəsini Zamanın sərvəri ədalətli bayrağını saldı.Afərin səma əzəmətli o cənaba ki, hökm meydanına,
Şəninin yüksəkliyini hərtərəfli saldı.Onun şəfəqqətinin xalqa yardım vədi var,
Onun rəhmli olması ölkəyə əmin-amanlıq işığı saldı.Zəmanənin əlində zülm qılıncı və cövr xəncəri var idi,
Onun səlamətini görcək tez əlindən saldı.Qəza dünya şadlıq evinin nəqşəsini çəkəndə,
Əsasını onun vüqar dağının daşından saldı.Cəfər bəyin gülşəninin baharının cahü cəlalı Ki, onun ədaləti dünyaya cənnət rövnəqi vermiş.
Ey rütbəsi yüksək olan, o sənsən ki, cahan xəzinədarı,Sənin yolunun torpağına dənizin, qurunun məhsulunu tökmüş.
Ümuma şamil olan lütfünün neməti maaş üçün Bütün yoxsulların qarşısına süfrə açmış.Sənin cəlalının düşməninin xanimanına Həsədin yaxıcı ildırımı çaxan vaxtı od saldı.
Füzuli ixlas üzündən harada ki, bir an,Sənin tərif incini söz meydanına saldı.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/fuzuli-qeside-7
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О природе
Bir gül idin bitmiş idin bağçadaVermədin bir dənə saraltdın məni.
GörümBu yağışa dayanırmı dəmir, daş, görüm,Qalaydı xeyrin, ilahi, qapında kaş görüm!
Səndə, ey Qafqaz, ey gözəl gülzarƏlibəy Hüseynzadə hazrathrinin Qafqasiyada mühacirəti münasibatilə təhəssürat*Səndə, ey Qafqaz, ey gözəl gülzar,
Qadasın aldığımSəhər səhər əsən yellər,Əsmə, qadasın aldığım.