بخاک ره کشیدم صورت جسم نزارم رابدین صورت مگر بوسم کف پای نگارم را

غبار رهگذارم کرد شوق امید آن دارمکه گاهی خیزم و گیرم رکاب شهسوارم را

شدم خاک ره غم اشک خواهد ریخت بر حاکمبهر چشمی که دوران توتیا سازد غبارم را

ره رسوایی از فرهاد و مجنون یافتم خالیز خار و خس زمانه پاک کرده رهگذارم را

غبار آستانت گریه ام را می دهد تسکینازین به توتیایی نیست چشم اشکبارم را

حذر کن ای فلک از آه و اشک من مکن کاریکه ناگه بر کشم از قهر تیغ آبدارم را

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. فضولی قصه بیداد آن گلرخ چه می خوانیچرا نومید می‌سازی دل امیدوارم را

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О судьбе