دل درون سینه دردت را به جان می‌پروردذوق می‌بیند ازآن هردم ازآن می‌پرورد

Dərdini sinəmdə könlüm eylə bil can bəsləyir,Ol səbəbdəndir onu zövq ilə hər an bəsləyir.

عاقبت معلوم شد بهر سکانت بوده استاین که جسم ناتوانم استخوان می‌پرورد

Indi məlum oldu ki, ancaq şikayət qılmağaBu sümükləri həmişə cismi-üryan bəsləyir.

لعل اشک لاله‌گون پرورده چشم منستکی بدین رونق بود لعلی که کان می‌پرورد

Lalə rəngli göz yaşım öz çeşmimin məhsuludur,Böylə bir rövnəqli ləli hansı bir kan bəsləyir.

چون نریزد با خیال خط او چشمم سرشکسبزه دارد بآن آب روان می‌پرورد

Gözlərim xəttin xəyalilə necə yaş tökməsin,Çün axar su göy çəmənlik, baği-bustan bəsləyir.

چون قدت ناید اگر سازد بدین عالم روانهر نهالی را که رضوان در جنان می‌پرورد

Qamətin tək sərv olmaz, dəhrə gər etsə rəvanHər ağac kim, gülşəni-cənnətdə rizvan bəsləyir.

نعمت دنیا به جاهل گر رسد نبود عجبهست عادت طفل را لطف زنان می‌پرورد

Olsa cahildə, təəccüb etmə, dünya neməti,Xoş dil, adətdir, həmişə tifli-nadan bəsləyir.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. دیده و دل را فضولی می‌دهد خون از جگردشمنان خویش را بنگر چه سان می‌پرورد

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Çeşmü qəlbinə Füzuli öz ciyər qanın verir,Gör necə düşmənlərin daim firavan bəsləyir.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе