بسته شد بر رشته جان موی گیسوی تواممی کشد هر سو که می افتد گره سوی توام

Zülfünün hər bir tükü can riştəmə bağlandı yar,Hər yerə zülfün çəkər, canım gedər biixtiyar.

بس که می گردد بگرد ماه رخسارت ز رشککرد مانند سر مویی سر موی توام

Ay üzün ətrafına zülfün düzüldükcə sənin,Qibtədən bir tük kimi incəldim, ey çeşmi xumar.

در دل از تأثیر مهرست این که همچون ماه نومی فزاید متصل سودای ابروی توام

Şövqü artar qaşının könlümdə hər gün, rəsmdirKim, hilalın nuru artar göydə hər gün, ey nigar.

تیر رشک است این که زد خورشید بر من روز وصلیا بسر افکند سایه قد دلجوی توام

Sərv tək sayə salarkən başıma ol qamətin,Qibtədən atdı günəş bir ox, məni etdi şikar.

کرد بیرون از سرم کویت هوای روضه راحسرتی نگذاشت در جانم سگ کوی توام

Cənnəti yaddan çıxardım mən səri-kuyin görüb,Həsrətim qalmaz qapında, qul kimi tutsan qərar.

تو گلی من خار عمری دادمت خون از جگرچون شگفتی بی نصیب از دیدن روی توام

Mən tikan tək sən gülü daim qanımla bəslədim,Çün açıldın, binəsib oldum üzündən, xarü zar.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. شوق بد خوییست هر ساعت فضولی در سرتخوی بد داری بسی آزرده خوی توام

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Hər saat bədxasiyyət yarə Füzuli meyl edər,İncidim xasiyyətindən, ey nigarım, aşikar.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви