گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مراکی عذاب قبر پیش آید دران مدفن مرا

چند باشم در جدل با خود ز غم ساقی بیارشیشه می تا رهاند ساعتی از من مرا

دوست چون می خواهدم رسوا ندارم چاره ایمی شوم رسوا چه باک از طعنه دشمن مرا

ز آتش دل چون نمی سوزد روان گویا که هستاستخوانهای بدن فانوس وش زاهن مرا

کام من معنیست نی صورت ز یوسف طلعتانمن نه یعقوبم چه ذوق از بوی پیراهن مرا

خنده دارند بی پروا ز آسیب خزانچون نیاید گریه بر گلهای این گلشن مرا

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. رفت جان از تن برون تن شد فضولی خاک رهعشق او شد آفت جان و بلای تن مرا

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О вине