Səbrim alıb fələk, mənə yüz min bəla verər,Az olsa bir məta’, ona el çox bəha verər.

Düşdüm bəlayi-eşqə, xirədməndi-əsr ikən,El şimdi məndən aldığ pəndi mana verər.

Sanmın əcəb, rütəb yerinə versə lə’li-tərNəxli ki, qan yaşım ona nəşvü nəma verər.

Xaki-dərindir ol ki, dünü gün səvab üçün,Həm ayə sürmə, həm günəşə tutiya verər.

Qılmaz qəbul surəti-iqbal bunca kim,Ayineyi-vücuduma cövrin cila verər.

Ney kimi cismim oldu oxundan dəlik-dəlik,Dəm urduğumca yerli-yerindən səda verər.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Hər dərdsizdən umma, Füzuli, dəvayi-dərd,Səbr eylə, kim ki, dərd veribdir, dəva verər.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов