Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
بیروی تو جان در تن بیمار همی باشددل شیفته میگردد، تن زار همی باشد
Газель 260جهان از باد نوروزی جوان شدزمین در سایهٔ سنبل نهان شد
Газель 269هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکدز شرم چون عرق از روی آن پسر بچکد
Газель 270عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکدز خاک لاله برآید، ز لاله جان بچکد
Газель 277صبا، رمزی بگو از من به دلداری که خود داندو گر گوید: کدامست این؟ بگو: یاری که خود داند
Газель 286نقش لب تو از شکر و پسته بستهاندزلف و رخت ز نسترن و لاله رستهاند
Газель 300هر نفسی عشق او بیدل و دینم کندآتش سودای او خاک زمینم کند
Газель 311نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟هر دم ز عشق ناله بسانی همی کند
Газель 324همیشه تا تن من برقرار خواهد بودبه کوی عشق دلم را گذار خواهد بود
Газель 331میان ما و تو دوری به اختیار نبودمرا زمان فراق تو در شمار نبود
Газель 344روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خودروزی چنان شوی که ندانم ترا ز خود
Газель 365هر که مشغول تو گشت از دگران باز آیدوانکه در پای تو افتاد سرافراز آید
Газель 368مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟که خاک پای ترا از سپهر ننگ آید
Газель 388یک شبم دادی به عمری پیش خود بار، ای پسربعد از آن یادم نکردی، یاد میدار، ای پسر
Газель 414هر چه گویم من، ای دبیر، امروزنه به هوشم، ز من مگیر امروز
Газель 417در وفا داری نکردی آنچه میگفتی تو نیزتا به نوک ناوک هجران دلم سفتی تو نیز
Газель 418در ضمیر ما نمیگنجد بغیر از دوست کسهر دو عالم را به دشمن ده، که ما را دوست بس
Газель 444گر بنگری در آینه روزی صفای خویشای بس که بیخبر بدوی در قفای خویش
Газель 459سودای عشق خوبان از سربدر کن، ای دلدر کوی نیک نامی لختی گذر کن، ای دل
Газель 475تا دل اندر پیچ آن زلف به تاب انداختمجان خود در آتش و تن در عذاب انداختم
Газель 481دلبرا، قیمت وصل تو کنون دانستمکه فراوان طلبت کردم و نتوانستم
Газель 483پیشتر از عاشقی عافیتی داشتمبر تو چو عاشق شدم آن همه بگذاشتم
Газель 491دگر رخت ازین خانه بر در نهادمدگر خاک آن کوچه بر سر نهادم
Газель 582باز قلندر شدیم، خانه بر انداختیمعشق نوایی بزد، خرقه در انداختیم
Газель 591کجاست منزل آن کوچ کرده؟ تا برویمچو بادش از پی و چون برقش از قفا برویم
Газель 610کأس می در دست و کوس عشق بر بامستمانچون بود انکار با می خواره و با مستمان؟
Газель 625ای خواجه، چه آوردی زین خانه بدر بودن؟سودیت نمیباید چندین به سفر بودن
Газель 630نفسم گرفت ازین غم، نفسی هوای من کنگرهام فتاد بر دم،به دمی دوای من کن
Газель 644ای ز سودای تو در هر گوشهای آواره منچارهٔکارم نه نیکو میکنی، بیچاره من!
Газель 646ای اوفتاده در غم عشقت ز پای منگر دست اوفتاده نگیری تو، وای من!