Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
در سینه ز دست دل جگر تابیهاستدر دیده ز تاب سینه بیخوابیهاست
Рубаи 20غافل مشو، ای دل، که نیازم با تستپوشیده هزارگونه رازم با تست
Рубаи 21خالی که به شیوه پای بست لب تستهمچون دلم آشفته و مست لب تست
Рубаи 27ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Рубаи 28شاهی ز غلام خویش یاد آوردستما را به سلام خویش یاد آوردست
Рубаи 29کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدستتا در دل او مهر تو آتش نزدست
Рубаи 32بر سبزه نشست میپرستان چه خوشست!بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
Рубаи 37جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
Рубаи 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
Рубаи 47شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
Рубаи 49بنمود بمن یار میان، یعنی هیچدر پاش فگندم دل و جان، یعنی هیچ
Рубаи 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Рубаи 58دستارچه حسنی و جمالی داردوز نقش و نگار خط و خالی دارد
Рубаи 60ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون بردنادیده ترا رخت دل ما چون برد؟
Рубаи 69گل بار دگر لاف صفا خواهد زددر عهد رخت دم از وفا خواهد زد
Рубаи 74زلف تو ز بالای تو مهجور نشدجز در پی قامت تو، ای حور، نشد
Рубаи 75لب نیست که از مراغه پر خنده نشدآب قرقش دید و به جان بنده نشد
Рубаи 81دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند
Рубаи 83از مشک سیه سه خال کت بر سمنندنزدیک به چشم تو و دور از دهنند
Рубаи 85یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟
Рубаи 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Рубаи 99دشمن گرو وصل ز من برد آخراو گشت بزرگ و من شدم خرد آخر
Рубаи 100ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر
Рубаи 102آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
Рубаи 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Рубаи 113چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق
Рубаи 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Рубаи 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Рубаи 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم
Рубаи 132گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم