Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
یک نیم دلم کلیچه یک نیم کبابیک نیمه در آتش و دگر نیمه در آب
Рубаи 13تا کی باشم صبور در محنت دوستکآرام دل و جان من از دیدن اوست
Рубаи 28تا پرده روی ماه من عنبر گشتآن دل که بر او فتنه شدی زو برگشت
Рубаи 34هر کان رخ و آن زلف و دهان و لب دیدمی معدن سیم و روز جفت شب دید
Рубаи 42بادامِ تو گاهِ غمزه لشگر شکندیاقوت تو گاه بوسه شکّر شکند
Рубаи 44بر شاخ گل دولت تو خار نماندجز بخت تو هیچ بخت بیدار نماند
Рубаи 55آنرا که چتو نگار دلکش باشدپیوسته ز خرمی دلش کش باشد
Рубаи 57بسیار شنیدم من و دیدم بسیارکاشفته ببود بر تو از هر سو کار
Рубаи 61ای گشته به بیداد و بدی کردن چیرهرگز نشود دلت ز بیدادی سیر
Рубаи 63چون کشته ببینیام دو لب کرده فرازوز جان تهی این قالب فرسوده به آز
Рубаи 68خاموش بوم تا نکند چندین نازاو کرد گنه کرده بعذر آید باز
Рубаи 70آن بت که بهین لفظ بود دشنامشاز حسن و لطافتست هفت اندامش
Рубаи 73دندان تو و لب تو ای شهره رفیقسیمیست فسرده و عقیقیست رحیق
Рубаи 75دیدار بتان بیغش و دلشان غشناکدیدار تو پاک و دلت چون دیدن پاک
Рубаи 78گویند مرا به هِجر آن ماه چگلبَر نِهْ ز شکیب و صبر زنجیر به دل
Рубаи 80تا کرد جهان زیر قلم میر اجلبر چرخ برین بزد علم میر اجل
Рубаи 85هر چند که بی بهانه دوری ز برممن خویشتن از جمله همانجا شمرم
Рубаи 86زان قد چو شمشاد بفریاد دلمزان روی چو لاله یافته داد دلم
Рубаи 88ما شاخ هوای تو ز دل برکندیممهر تو ز جان و دل برون افکندیم
Рубаи 89ما نامهٔ عزل مهر تو بنوشتیمگسترده وصال چهر تو بنوشتیم
Рубаи 93کوشم که بپوشم اندوه نخروشمپیدا کند این دو دیده تا کی پوشم
Рубаи 94از بهر تو گنج خویشتن پالودمپالودم گنج و دردِ دل بزدودم
Рубаи 96گویند مرا ز عشق آن تازه صنمنه خندی و نه ز دیدگان باری نم
Рубаи 118خورشید بچهر و سرو بالائی توخورشید نشاط را تو بالائی تو
Рубаи 119ای مایهٔ نیکوئی مقام دل توبند سر زلف تست دام دل تو
Рубаи 120سرگشته و زار و بیقرارم بی توآشفته و رنجور و فکارم بی تو
Рубаи 127برداشت بت من از سر آن چتر سیاهزان پس که دل سپاه بس برد ز راه
Рубаи 128ای طره تو ز مشگ و از عنبر بهروی تو ز ماه و قدت از عرعر به
Рубаи 130دوش آمد دست سوده و آسودهآسوده ز رنج و مشک بر مه سوده
Рубаи 133ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی