Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای سر رادان و راستان بدرستیروی زمین از بلای بخل بشستی
Кыта 143همی گذشت بکوی اندرون بت مشکویز روی او شده جای نشاط و رامش کوی
Кыта 148آن ماه سرو بالا آن سرو ماه رویاز روی او دلم نشکیبد به هیچ روی
Кыта 149ای میر اگر تو قصد بخان حرم کنیاطراف او برتبت باغ ارم کنی
Рубаи 1ای وصل و هوای مهر تو بس ما رامهر تو بفرساید ازین پس ما را
Рубаи 15آنی که وفا نباید از مهر تو جستدر وعده مخالفی و در پیمان سست
Рубаи 16چون جان و روان خویشتن داشتمتدشمن بودی و دوست انگاشتمت
Рубаи 18بالات بود بسان سروان بهشتبا خال تو خال حور فردوسی زشت
Рубаи 22دلدار مرا بر دل من رحمت نیستتن را بجفا و جور او طاقت نیست
Рубаи 23از هجر تو ابر چشم باران ریز استبر جان و دلم غم تو آتش بیز است
Рубаи 33صد بار بدل پند بکردم نشنیدوز خودرأیی بدو رسید آنچه رسید
Рубаи 36آنی که دل من از تو خرم گرددروی تو همی چراغ عالم گردد
Рубаи 48ایزد چو بزرگ شهریاری نکندبر روی بدان نگاهداری نکند
Рубаи 51شاپور عدیل مجد گردونی بادفضلون ز جهان جفت همایونی باد
Рубаи 52ایزد همه دولت جهانی بتو دادبا دولت و ملک کامرانی بتو داد
Рубаи 53ایزد همه ساله هست با مردم رادبر مرد دری نبست تا ده نگشاد
Рубаи 54تا مهر فکند بر من آن سرو بلندمهر همه عالم از دل من برکند
Рубаи 77نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟
Рубаи 81تا با تو شدم ز گردش دهر همالهر روز مرا بسر زند دهر همال؟
Рубаи 109بیمارم و ناردان لبت پندارمدر بویهٔ آبی تنت بیمارم
Рубаи 110هر گه که ترا به طبع پاک انگارمبهتر ز جهان و جان پاکت دارم
Рубаи 111یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون
Рубаи 124آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده
Рубаи 136تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی
Рубаи 142راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی
Касыда 14دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب
Касыда 47تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کندکوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند
Касыда 48روی مرجانی ز چشمم دوست پنهانی کندتا سرشک چشم من چون روی مرجانی کند
Касыда 50آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بودگر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود
Касыда 62با ماه تو تا مشک شد برابرچون مشک بجوشم همی بر آذر