Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
سرشک ابر آزاری زمین را کرد پرگوهرنسیم باد نیسانی هوا را کرد پرعنبر
Касыда 79شد ز فرّ ماه فروردین جهان فردوسوارباغها دیبا سلب شد شاخها مرجان نگار
Касыда 86مگر نگارگر چین شده است باد بهارکز او بنفش و نگار است بوستان چو بهار
Касыда 91همیشه بد بود اندوه و درد فرقت یاربتر بوقت گل و صبح روزگار بهار
Касыда 93از غم هجر طراز همه خوبان طراززرد و باریکم و لرزانم چون تار طراز
Касыда 97صبر من کوتاه گشت از عشق آنزلف درازکو گهی با گل بسیر است و گهی با مل براز
Касыда 101تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغابر یک ساعت نجست از تعبیه کردن فراغ
Касыда 105کافور بار شد فلک و کوه سیمرنگوز کوه کرد روی سوی دشت غرم و رنگ
Касыда 107ابر درافشان بگردون بر همی بندد کللباد مشک افشان درختان را همی بندد حلل
Касыда 109ایا شهریاران پاکیزه دلز دست شما ابر و دریا خجل
Касыда 191ای آنکه تو بر ساعد اقبال سواریای آنکه تو بر مرکب فرهنگ سواری
Касыда 192ای ترا کرده خدا بر ملکان بار خدایشکر بادا که ترا داد بما باز خدای
Касыда 201دلا تا تو اندر هوان و هوائینه جفت زمینی نه جفت هوائی
Касыда 214بخد و قد تو ای شهره ترک کاشغریخجل شدند گل سرخ سرو غاتفری
Кыта 1بتی بروی چو لاله شکفته بر دیباتنم اسیر بلا کرد و دل اسیر هوا
Кыта 11ای آنکه چون تو زیر فلک شهریار نیستآمد بهار خرم و کس شاد خوار نیست
Кыта 25بار خدایا ز مرگ منت چه آیدبی گنهان را ز غم مکش که نشاید
Кыта 29خدایگان جهان را طبیب دارو دادموافق آمد از بهر آنکه نیکو داد
Кыта 31دل مسکین مرا کژدم دوری بگزیدتا برفت آن صنم دلبر و دوری بگزید
Кыта 40دولت خورشید شاهان جاودان بر پای بادملکت امید میران سرمدی بر جای باد
Кыта 41آنچه ایزد خواست کرد و آنچه مردم خواست دادشاه را بالنده کرد و تن درستش کرد شاد
Кыта 42کمان برم که درین روزگار تیره چو شببخفت چشم مروت بمرد مادر جود
Кыта 56اگر بمهر من آن ماه را نیاز آیدچنانکه زود برفتست زود باز آید
Кыта 59هرگه که مرا ز آمدن تو خبر آیداز جان و دلم انده دیرینه برآید
Кыта 89هرگه که من به زلف وی اندر نگه کنمشادی و خرمی ز دل خویش برکنم
Кыта 113ای خسرو جوان و جوانبخت گاه نودر خور چو اول شب شوال ماه نو
Кыта 136شاه زمینی و پادشاه زمانیجز بفریدون با هیچ خلق نمانی
Кыта 139خداوندا تن خصمان برنج اندر بفرسودیمعادی بر زیان از تو تو از تائید بر سودی
Рубаи 2چون بنوازد به پیش من زیر کیامدهوش کنم همه دلم زیر کیا
Рубаи 4بسپرد بپای ناکسان دهر مراتا کرد مجال یادشان قهر مرا