Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
از دیده میان رود خونم بی توگوئی که به آتش اندرونم بی تو
Рубаи 126تا دست من از دامن تو شد کوتاهدستی زده ام به دامن ناله و آه
Рубаи 137اقبال و مراد و کامرانی داریبر بخت بلند مهربانی داری
Рубаи 140زانگه که مرا بیافریده است خدایهر روز فزون بود مرا دانش و رای
Касыда 27کاخ ملک خوبتر ز خلد برین استبا همه دیدارهای خوب قرین است
Касыда 31آباد بر این بر که و این طارم آبادوز هر دو خداوند جهان کامروا باد
Касыда 33ای نگار خند خندان یک زمان با من بخندتا کی این خشم تو تا کی چند از این ناز تو چند
Касыда 51تا بجان در عقل باشد تا بتن در جان بودجان و تن را از لب و جام و لب جانان بود
Касыда 108از پار مرا حال بسی خوشتر امسالهمواره بدینحال بماناد مرا حال
Касыда 111ای مشک فشان زلفین ای غالیه گون خالبا هر دو بود غالیه و مشک چون آخال
Касыда 112ای میر بی نظیر و خداوند بی عدیلهمنام خویش را بهمه بابها بدیل
Касыда 137ای جان من خریده بدیدار خویشتنکرده مرا بمهر خریدار خویشتن
Касыда 141این برکه مبارک این بزمگاه میمونفرخنده باد دائم بر شاه افریدون
Касыда 145بتی چون رامش اندر می مهی چون دانش اندر جانبلای دل بدو سنبل شفای جان بدو مرجان
Касыда 147بتی که لاله چند از رخانش لاله ستانچه لاله ای که ندیده است خلق لاله چنان
Касыда 160دل ببرد از من پری روئی گرامی تر ز جانآنکه بر دیدار او بسته است جان انس و جان
Касыда 170که بست از مشک چندین بند گرد آن گل خندانکه چندان کاندر او بند است دلها برده صد چندان
Касыда 183ای بفر و خرد و خوبی خورشید سپاهاو فرزنده ز گردون تو فروزنده ز گاه
Касыда 185بتی که پیش رخ او چو میغ باشد ماهچراغ مجلس و شمع سرای و ماه سپاه
Касыда 198بتی را که بودم بدو روزگاریجدا دارد از من بد آموزگاری
Касыда 203دهد روی آن سرو سیمین نشانیز ماهی که بر سرو سیمین نشانی
Кыта 4ای همیشه جان بدخواهان فکنده در بلابر تو بهروزی و پیروزی همیشه مبتلا
Кыта 10بسرای سپنج مهمان رادل نهادن بممسکی نه رواست
Кыта 17همیشه شاه شدادی ز بخت خویشتن شاد استبملک اندر چو پرویز است و بد خواهش چو فرهاد است
Кыта 19گوشی که در حلقه او بود لفظ تومالیده سفاهت هر بدگهر شده است
Кыта 45جایگاه شاه یا برگاه یا بر تخت بادوز بداندیشان او روی زمین پردخت باد
Кыта 61ای آنکه همیشه دل تو رادی جویدطبع تو همه گرد در رادی پوید
Кыта 71برخیز و بمیخانه خرام ای بت کشمیرمی خور که بمی گردد اندوه جوان پیر
Кыта 72ای وصل تو آب و هجر تو آذرماننده تو نزاید از مادر
Кыта 78بوصل اندرون یافتم کام خویشرهاندم ز دام غم اندام خویش