Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دلشاد نشستم بمقام پدر خویشبرغم نکند سرد دلم رهگذر خویش
Кыта 83ایا چراغ شهان جهان امیر اجلبدست مایه پیروزی و بتیغ اجل
Кыта 84به اورمزد و مه تیر ای امید کرامنبید خوردن بر خویشتن مدار حرام
Кыта 85ای بکریمی چو ابر دختر شاه کریمماهت خاک قدم ملکت واصلت قدیم
Кыта 93هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان
Кыта 94سرنگون مانده است جانم زان دو زلف سرنگونلاله گون گشته است چشمم زان دو لعل لاله گون
Кыта 97آن کس که بیک چشم زدن برد دل منزد آتش افروخته در آب و گل من
Кыта 100گر ندیدی بهشت و حورالعیناینک این مجلس امیر ببین
Кыта 111امیرا بر همه میران خداوند و امیری توبطبع و رای برنائی بعقل و هوش پیری تو
Кыта 115شد سرشگم ز آرزوی روی تو چون روی تووز فراق روی تو بگداختم چون موی تو
Кыта 116امیرا بر تو فروردین فرخ باد و فرخندهمبراد از دلت شادی مبراد از لبت خنده
Кыта 117شد از بهار خجسته سپاه برد شکستهبر اوستاد موفق بهار باد خجسته
Кыта 120ای جان بدسگالان جفت گداز کردهوی طبع نیک خواهان انباز ناز کرده
Кыта 124شادی ز دلم دور شد و خواب ز دیدهتا من نیم آن روی دلارام تو دیده
Кыта 128مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیبچه آب جویم از جوی خشک یونانی
Кыта 138به پیروزی شدی شاها که بازآیی به پیروزیسر هرکس تو افرازی دل هرکس تو افروزی
Рубаи 7ای شاه چو کردگار بگشاد ترادر ملک بقای جاودان داد ترا
Рубаи 19دارندهٔ داد و دین ملک مملانستچون شیر بروز کین ملک مملانست
Рубаи 25یک نیمه جهان سراو باغ شاه استیک نیم دگر سراو لشکرگاه است
Рубаи 35گویند به هر درد بود صابر مردتا کی خورم اندوه و غم و حسرت و درد
Рубаи 43از دست و سنانت آب و آذر خیزدوز خشم و رضات زهر و شکّر خیزد
Рубаи 46ای شاه نخستین سفرت میمون بادهر روز یکی حصن حصینت افزون باد
Рубаи 49آن را که چو من زبان گهربار بودبرداشته از ابر گهربار بود
Рубаи 59با من ز قضای بد برآشفت دیارآرام دلم یکی و خصمان بسیار
Рубаи 69گر خیزد هیچ دیبه از هیچ طرازتارش گل و پودش ز می و مشک طراز
Рубаи 71تا غایب شد بت از کنار شمنشمی خون گردد بتن ز غایب شدنش
Рубаи 84هم هست مرا هوای آن زلف بِخَملیکن تب عشق از نخستین شده کم
Рубаи 100خواهم که همیشه با تو پیوسته بُوَمدل با دل تو به دوستی بسته بوم
Рубаи 117ای دوست مرا به دشمنان دادی تووز مهر و هوای دشمنان شادی تو
Рубаи 122پیوسته چو شمع در گدازم بی توشب تا به سحر به سوز و سازم بی تو