Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای دل صنمی برده قرار من و توآشفته چو زلف اوست کار من و تو
Рубаи 125گر بنده بُدَم کنون شدم یِکرَهْ شاهمانده شود از پیاده بر یکره شاه
Рубаи 129گر سوی هوا دلم همی جوید راهپیوند مرا سوی زمین آمد ماه
Рубаи 134تا از بر من تو دوست دور افتادیجان و دل من دور فتاد از شادی
Рубаи 144افکنده و کنده است آن شمع سرایافکنده کمند و کنده بدخواه ز جای
Касыда 10مرادی رسول آمد از نزد یاراکه نز یار یادآوری نزد یارا
Касыда 11نگار ناردانی لب بهار نارون بالامیان لاله نعمان نهفته لؤلؤ لالا
Касыда 20نسیم آب بماند ببوی عنبر نابسرشگ ابر بماند بلؤلؤ خوشاب
Касыда 26سرشک ابر به کردار لؤلؤ لالاستنسیم باد به کردار عنبر ساراست
Касыда 30ایا به تیغ و قلم رنج خصم و دشمن گنجتن عدوی ترا داده روزگار شکنج
Касыда 34ای خداوندی که یزدان خاصت از داد آفریدوز همه عیبی تن پاک تو آزاد آفرید
Касыда 37تا ز آمدن دوست بر من خبر آمدگوئی سرم از ناز به خورشید برآمد
Касыда 67بفرخ فال و خرم بخت و میمون روز و نیک اختربدارالملک باز آمد شه نیک اختر از لشگر
Касыда 68تا بیشتر زند به دلم عشق نیشترباشد مرا به مهر بتان میل بیشتر
Касыда 69تا سپاه گل هزیمت شد ز خیل ماه تیراز ترنج افروخت بستان چون سپهر از ماه تیر
Касыда 80شنبه شادی و اول مه آذرزخمه بر افکن بعود و عود بر آذر
Касыда 83گلستان شد چون بهار از فر ابر نوبهاربوستان آراسته چون لعبتان اندر بهار
Касыда 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Касыда 118خیال شام فراق بتان بروز وصالمرا گداخته دارد ز غم بسان هلال
Касыда 122تا جهان از گل خرم شده چون باغ ارمآهو ایمن شده بر سبزه چو مرغان حرم
Касыда 158حور حریر سینه کام روان حورانچشمم چو بحر دارد دل جایگاه بحران
Касыда 162ز ابرو باد آزاری بشد آراسته بستانکنون داد از می و جانان ببستان اندرون بستان
Касыда 174منم غلام خداوند زلف غالیه گونکه هست چون دل من زلف او نوان و نگون
Касыда 177نشاط دل کن و از لعل یار پروردینکه لاله و گل پرورد باد فروردین
Касыда 178هر آنچه هست نهان از منجمان جهانز رای روشن شاه زمانه نیست نهان
Касыда 187آدینه و مهرگان و ماه نوبادند خجسته هر سه بر خسرو
Касыда 197بار خدایا بسی عذاب کشیدیانده و تیمار گونه گون بچشیدی
Касыда 207که را مهربانی نماید نگاریبخوشی گذارد همی روزگاری
Касыда 211نیازم ز گیتی به توست ای نیازیکه دل را امیدی و جان را نیازی
Кыта 8سر و بالایی که دارد بر سر گل مشک نابآفت دلهاست و اندر دیدهام چون آفتاب