Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ز اول اردی بهشت گشت جهان چون بهشتاز قبل آنکه درد شاه جهان را بهشت
Кыта 12ای آنکه مر ترا بجهان در نظیر نیستآنکو خطر نیافت ز فیضت خطیر نیست
Кыта 24بدست تو ملکا ملک خسروانی هستبدین جهانت فرمان و کامرانی هست
Кыта 28اسب طرب و عیش تو ای شاه بزین بادجان و تن خصمان تو پیوسته بزین باد
Кыта 43خدایگانا دائم ترا سلامت بادهمیشه از بر تو تاج بر علامت باد
Кыта 49خسروا طبع تو روز و شب نشاط آلود باددشمنانت را ز دیده روی خون پالود باد
Кыта 51خدایگان جهان را ز بخت یاری بادعدیل دولت و اقبال و بختیاری باد
Кыта 58تا آفریدگار مرا رای و هوش دادبی کس ترم نیاید از خویشتن بیاد
Кыта 76منم ز حسرت دیدار یار زار و نزارهمی بگریم چون ابر نوبهاری زار
Кыта 77ای توئی بیچارگان را چاره و فریادرسایزد از هر دو بند و سختی مر ترا فریادرس
Кыта 81خزان ببرد بهاء همه بهار ز باغز برگ زرد بدینار زرد ماند راغ
Кыта 91نهادم بر جدائی دل نهادمنیایی تا تو باشی نیز یادم
Кыта 108آن کس که گشت ایران ویران بدست اوبسپرد جان بدولت بر شهریار نو
Кыта 109خداوندا به پیروزی همه گیتی گشادی توز بخت و دولت پیروز ماه و سال شادی تو
Кыта 118ای بند بلا دیده و از بند بجستهمردانه شده آمده بر شهر خجسته
Кыта 119ای نیزه تو گوی و دل دشمن انگلهخصم تو روبهست و حسام تو بنگله
Кыта 121دلی دیدم بسی تیمار دیدهفراوان سختی و خواری کشیده
Кыта 123ای نیکخوی مردم ای نیک خوی شاهتو نیکخواه شاه و ترا بخت نیکخواه
Кыта 131ای گشته یادگار ز کردار تو شهیدیدار تو مبارک و گفتار تو بهی
Кыта 144دلم بدیگر جای و تنم بدیگر جایتنم بغربت و دل با تو مانده اندر وای
Кыта 147چونان شدم از شادی زین نامه که گفتیدادند بمن خط بملک دو جهانی
Рубаи 6مادر چو بزاد آن بدعا خواسته راکردهاست نشان آن مه پیراسته را
Рубаи 10تا فتنه دلم بر آن لب میگونستصبرم کم و عشق هر زمان افزونست
Рубаи 14چون دیدهٔ من دید ترا روز نخستمسکین دل من هوای دیدار تو جست
Рубаи 29با آنکه دلم از غم هجرت خونستشادی بغم توام ز غم افزونست
Рубаи 39بیدادگرا به گِرد بیداد مگردکز خلق به بیداد برآوردی گرد
Рубаи 45خون جگر ما بقمی بیش نبودوین دوزخ آه ما دمی بیش نبود
Рубаи 47هرچند ترا زمان بجان رنجان کردیزدانت رها کرد و شه ارّان کرد
Рубаи 74چون چشمهٔ آفتاب بر چرخ فلکبر پیل نشسته شاه با فر ملک
Рубаи 92هندو بچه ای ببرد از راه دلمدر چاه بلا فکند ناگاه دلم