Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
با چشم و لبت شرنگ و شکّر بینمبا زلف و رخت عقیق و عنبر بینم
Рубаи 99چون بیتو بُوَم جفتِ غم و درد بُوَمچون با تو بوم ز درد و غم فرد بوم
Рубаи 104ما دل ز وفا و مهر تو برداریمبر آب نگارِ بیهده ننگاریم
Рубаи 105تا همبر من نشستهای خاموشمچون یاد آرم فراق تو بخروشم
Рубаи 107روی تو گل و بوی تو نسرین دارممن عشق و نبید خوردن آیین دارم
Рубаи 114ای کام دل من و بلای حورانروی تو می و چشم تو از مخموران
Рубаи 115بر چرخ جوانمرد شبیخون کردنچون خون علی بقصد صدخون کردن
Рубаи 116در کار جهانیان گشاد است از تورنجت گنجست و جور داد است از تو
Рубаи 139چندین سخن تلخ شنودن تا کیآزار بر آزار فزودن تا کی
Рубаи 141صد بوسه بدادمش بزیر کف پایصد خواهش کردم که روی بر بنده نمای
Касыда 5تا خلد بباغ داد رونق راخوش گشت نوا مرغ مطوق را
Касыда 35به ابروان چو کمانی به زلفگان چو کمندلبانْت سوده عقیق و رخانْت ساده پرند
Касыда 41دیر آمدن شاه برآورد ز من دودگر دیرتر آید برود جان و تنم زود
Касыда 59ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کناربا شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
Касыда 77ز روزنامه شاهان چنین دهند خبرچنین کنند بزرگان چیره دست هنر
Касыда 82گرد کافور است گوئی بیخته بر کوهسارتیغ پولاد است گوئی ریخته بر جویبار
Касыда 90هم مساعد یار دارم هم مساعد روزگاربخت با من سازگار و یار با من سازگار
Касыда 106گشت کوه و باغ در زیر گل بیجاده رنگساق و سم از گل چریدن کرد چون بیجاده رنگ
Касыда 121ایا درفش تو باز سپید و خصم تو بومنرفت زیر فلک چون تو خسرویرا بوم
Касыда 127اگر باران نباشد در بهارانسرشگ و آه من بس باد و باران
Касыда 134آن کجا کاوس کرد او نیت جادوستانوان کجا محمود کرد او نیت هندوستان
Касыда 138ای سهی سرو روان از تو بهشت آئین چمنروی تو ماهست و گرد ماه از انجم انجمن
Касыда 142باد نوروزی همی بر گل بدرد پیرهنلاله را کرد ابر آزاری پر از لؤلؤ دهن
Касыда 144بت پیمان شکن دائم شکسته زلف چون پیمانرخش ایمان دلش از کفر زلفش کفر بر ایمان
Касыда 148به زلف غالیهرنگی به روی آینهگونز عشق هر دو مرا روی زرد و رای نگون
Касыда 153تا بپوشید بلؤلؤی ثمین باغ سمناز گل سرخ بیاقوت بیاراست چمن
Касыда 155چه دید تشرین گوئی ز نرگس و نسرینکه باغ و بستان بستد زهر دوان تشرین
Касыда 166گر نگار من دو زلف خویش بسپارد بمنمشگ سایم من بکیل و غالیه سایم بمن
Касыда 180هلا شادی کن و می خور که بستان شد بهشت آئینکه جز می خوردن و شادی نباشد در بهشت آئین
Касыда 181هوا همی بنکارد بحله روی چمنصبا همی بطرازد بدر شاخ سمن