Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای گشته به بیداد و بدی کردن فاشخواهم که کنم به وصل هجران تولاش
Рубаи 136تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی
Рубаи 146عناب لبا چو برگ عناب شدیبدرنگ بیامدی و بشتاب شدی
Рубаи 150ای ترک ستمکاره و بیدادگریتو داد رها کنی بیداد گری
Касыда 12اگرچه من نکنم عاشقی به طبع طلبکند طلب دل من عاشقی ز مهر . . . ب
Касыда 23تا دیده سوی دوست دلم را دلیل گشتبی خواب گشت و جای خیال خلیل گشت
Касыда 24تا ملک با شاه جستان یار و هم دیدار گشتگوهری کآن خفته بود از کان کین بیدار گشت
Касыда 46بوستان را مهرکانی باد زر آگین کندرنگ بستاند ز گلها باده را رنگین کند
Касыда 49هرکه جانان را بمهر اندر عدیل جان کندگر تواند جان خویش اندر ره جانان کند
Касыда 87مه نیسان برون آورد بر صحرا یکی لشگرکه با فیروزه گون در عند با بیجاده گون مغفر
Касыда 89نگه کن روی آن دلبر چو نقش لعبت بربردو گلنارش ببین پر مار و دو مارش ببین پرپر
Касыда 156چه روز است آنکه هست او را شب تاریک پیرامونسپهر از بوی او مشگین زمین از رنگ او گلگون
Касыда 163شد برگ رزان زرد ز آذر مه و آبانشد آب رزان سرخ چو بیجاده تابان
Касыда 164شگفتهای جهانرا پدید نیست کرانهران شگفت که بینی بود شگفت بران
Касыда 165غالیه دارد کشیده بر شکفته ارغوانارغوان دارد شکفته بر منقش پرنیان
Кыта 21بهشت من بدو گیتی بجز سرای تو نیستمرا بهشت و سرا هم بجز برای تو نیست
Кыта 26ملکان را ز آسمان کبودچون تو هرگز کریم و راد نبود
Кыта 27فراق دیدن جانان دل و جانم دژم دارددلم پر آب و چین دارد تنم پر تاب و خم دارد
Кыта 38یاد نیاری ز قندهار وز نو شادنیز نگوئی حدیث بصره و بغداد
Кыта 44همیشه چشم دل و جان شاه روشن بادبروز مردیش از فتح ترک و جوشن باد
Кыта 55این چه بند است که بر من غم آن ماه نهاددل من برد و ره خون زد و دیده بگشاد
Кыта 87زان زرد شد از داغ و درد رویمزیرا که بوصل تو نیست رویم
Рубаи 12روی تو به شبهای سیه روز منستعشقت بخزان بهار و نوروز منست
Рубаи 21تابنده چو خورشید ملک مملانستمانندهٔ جمشید ملک مملانست
Рубаи 26ماننده شیر نرّ شمس الدین استبر خلق فکنده فرّ شمس الدین است
Рубаи 50نوروز مهین جم همایون آوردچون فرخ مهرگان فریدون آورد
Рубаи 62نیمی ز تنم کمان شد و نیمی تیرنیمی ز دلم جوان شد و نیمی پیر
Касыда 136ای جان من از آرزوی زلف تو پیچانبنمای یکی روی و ببخشای یکی جان
Кыта 86هرگه که من از طلعت تو دور بمانمچون ماه ز روی خور بی نور بمانم