Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Касыда 71چون رخ معشوق خندان شد بصحرا لاله زارابر نیسانی همی گرید ز عشق لاله زار
Касыда 116تنم به گونهٔ نال و دلم به گونهٔ نیلجهان ز نیلم نال و روان ز نالم نیل
Касыда 124خلاف بود همیشه میان تیغ و قلمکنون به بخت ملک متفق شدند به هم
Касыда 125ربود جان و دل من بزلف غالیه فامبتی که بوی دهد زلف او بغالیه وام
Касыда 169گل چو بشکفت زمین گشت پر از آب روانبگل و آب روان تازه بود جان جهان
Касыда 175مه نیسان شبیخون کرد گوئی بر مه کانونکه گردون گشت از او پرگرد و هامون گشت از او پرخون
Касыда 195ای میر بسان مصطفی بودیچون او ز همه بدی جدا بودی
Кыта 23ای با خدای و با همه خلق خدای راستاز داد و راستی همه پیروزئی تراست
Кыта 32رنگ زمین زرد گشت و طبع هوا سردرطل می سرخ گیر بر بهی زرد
Кыта 102آواره شد از مسکن و مأوا صنم مناز طعنهٔ بدگوی و ز بیغارهٔ دشمن
Кыта 130ای همه از رادی و از راستیجان و دل از راستی آراستی
Кыта 145ای آفتاب شاهان شاهی و بی قرینیپاک از همه بلائی چون گیتی آفرینی
Рубаи 101از بس که ز ناکسان رسید آزارماین شهر همی به ناکسان بگذارم
Рубаи 131ای عالم علم جاودان از درگاهدربان ملک مرا براند از درگاه
Рубаи 135گر برده دلم بر تو حاصل نبدیاز خون دلم دو پای در گل نبدی
Касыда 29ملکا تنت ز جان آمده جانت از خرد استاورمزدی تو و فرخنده سپندارمذست
Касыда 36ببین آن روی اگر بر سرو بستانت قمر بایدببین آن زلف اگر بر ماه مشگینت کمر باید
Касыда 38چون شمال مهرگان اندر هوا پویا شودزاغ گنگ اندر میان بوستان گویا شود
Касыда 54هرکه او را میل خاطر سوی ارزانی بوداو برنج و خواری ارزانی و ارزانی بود
Касыда 63بتا گل رخ تو کرده از بنفشه سپردو زلف تست دو جراره بنفشه سپر
Касыда 75دگر فکار نباشد دلم ز هجر نگاردکر نباشد رویم ز خون دیده نگار
Касыда 139ایکام دل دوست و بلای دل دشمنروزه شد و دیمه شد و عید آمد و بهمن
Касыда 140ای مرا دیدار تو جان و جهانبی تو هرگز نی جهان خواهم نه جان
Касыда 146بتی که سجده برد پیش او مه گردونبه نیکوئی بر او نیکوان دیگر دون
Касыда 157چه سرو است این میان بزم نازانچه مشگست این بگرد ماه تابان
Касыда 182ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
Касыда 184ای روی تو از چشمه خورشید سما بهدر روی زمین یار نیابی تو ز ما به
Касыда 194ای ماه شبه زلف مشک خالیخالی نشود جانم از تو حالی
Касыда 202دماری تو ای چشم و دل را دماریدم آری به چشم اندر ای دل دم آری