Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
Касыда 184ای روی تو از چشمه خورشید سما بهدر روی زمین یار نیابی تو ز ما به
Касыда 194ای ماه شبه زلف مشک خالیخالی نشود جانم از تو حالی
Касыда 202دماری تو ای چشم و دل را دماریدم آری به چشم اندر ای دل دم آری
Таркиббанд 5آن دلبری که خوبی بسیار یار اوستدردا که در دلم همه پیکار کار اوست
Кыта 4ای همیشه جان بدخواهان فکنده در بلابر تو بهروزی و پیروزی همیشه مبتلا
Кыта 30ماهی دل من بر دو دل خویش بمن دادمن هستم از او خرم و او هست ز من شاد
Кыта 57آن را که همی جست و دلم بخت بمن داداکنون بستاند دلم از ناز و طرب داد
Кыта 63خدایگانا چرخ برین زمین تو بادبروز کوشش روح الامین امین تو باد
Кыта 69ایا ز عز و شرف تاج برنهاده بسرزمانه بر ده همه عمر دشمنانت بسر
Кыта 75ای بسته جفا با دل و گشته ز وفا دورکرده دل من زار بقول و سخن زور
Кыта 96به تبریز خانه برین بر زمین؟بکردم بدینار و در ثمین
Кыта 122شد پیر جهان و شد جوان بادهوز نقش و نگار باغ شد ساده
Кыта 140ای پیشه تو رامش و پیروزی و بهیگل رفت و لاله رفت و ترنج آمد و بهی
Рубаи 11ای گشته خجل ماه فلک از نظرتشد تیره شکر زان لب همچون شکرت
Рубаи 38تا کی ز فراق بر دلم بند بوداندوه فراق بر دلم چند بود
Рубаи 41از چشم و دل من آب و آتش خیزدوز هر دو زمانه رستخیز انگیزد
Рубаи 58تا تو نکنی بدشمن و دوست نظرنه نفع رسد بدشمن و دوست نه ضر
Рубаи 76سه چیز ترا سه چیز داده است جمالخَدّ را خط و زلف را گل و عارض خال
Рубаи 91یکباره دل از هوای تو بگسستیمبا آنکه به ما وفا کند پیوستیم
Рубаи 97تا دور شدی تو از من ای سرو روانشد خون دلم به دو رخ از دیده روان
Рубаи 98ای کرده به بند دوستی بسته دلمبا تو به هوای و مهر پیوسته دلم
Рубаи 102ای دوست بیا تا ره دیگر گیریموآزار و جفاها ز میان برگیریم
Рубаи 103یوسفرویی کز او فغان کرد دلمچون دستِ زنان مصریان کرد دلم
Рубаи 108افتادم در دام بتی سیم انداموز صحبت او دلم رسیده است بکام
Рубаи 113از کبر دلا دست بعیوق مزنلافی که زنی ز دست معشوق مزن
Рубаи 121از دیده میان رود خونم بی توگوئی که به آتش اندرونم بی تو
Рубаи 137اقبال و مراد و کامرانی داریبر بخت بلند مهربانی داری
Рубаи 140زانگه که مرا بیافریده است خدایهر روز فزون بود مرا دانش و رای
Касыда 21اگرچه جانان کسرا عزیز چون جان نیستمرا جهان و سرو جان بجای جانان نیست