Саиб Тебризи · Газель
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدنهاکه در آخر به جایی میرسد از خود رمیدنها
Газель 472به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریاکه باشد عقد گوهر خوشه ای از خرمن دریا
Газель 492حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترامصر زندان شود از جوش خریدار ترا
Газель 512فقر بی قدر کند سلطنت عالم راهوس ملک نباشد پسر ادهم را
Газель 515هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرادایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا
Газель 524چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا
Газель 530عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا
Газель 531می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا
Газель 540می پرد چشم به خال لب جانانه مراحرص چون دام فزون می شود از دانه مرا
Газель 553شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را
Газель 567روشن است از دل بی کینه ما سینه ماگوهر ماست چراغ دل گنجینه ما
Газель 584فکنده ایم به امروز کار فردا راازین حیات چه آسودگی بود ما را؟
Газель 585چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟قدح خراج به گردن نهاد مینا را
Газель 586کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را
Газель 596اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا
Газель 609چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا
Газель 615همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا
Газель 621شد از رکاب تو پیدا هلال عید مراگشوده شد در جنت ازین کلید مرا
Газель 624کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا
Газель 625کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا
Газель 629به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مراکه تیرِ کج گذرد راست از نشانه مرا
Газель 630شکست، نقشِ مرادست بوریای مرانسیمِ فتح، قلم میکند لوای مرا
Газель 639گل است باده گلرنگ باده خواران رامدام فصل بهارست میگساران را
Газель 640چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟ستاره نقطه سهوست صبح روشن را
Газель 650اگر به لاله شوی هم پیاله در صحراشود دو آتشه رخسار لاله در صحرا
Газель 669به دور کاکل و زلف تو سنبلستانهاشده است خواب پریشان به چشم بستانها
Газель 689بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا
Газель 708کوتاه ساز رشته آمال خویش رامپسند در شکنجه پر و بال خویش را
Газель 709پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟
Газель 711پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را