Саиб Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمیسازد خطِ استاد را
Отдельное стихотворение 60چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟که خشک کرد فروغ تو جوی آینه را
Отдельное стихотворение 64کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟از خط جام، حلقه کنم نام عقل را
Газель 66وصفِ زلفِ یار عاجز میکند تقریر رادوریِ این راه، کوته میکند شبگیر را
Газель 69چربنرمی میکند کوتهزبان شمشیر راسخترویی میشود سنگِ فِسان شمشیر را
Газель 73نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را
Отдельное стихотворение 75دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده استمرغ بی بال و پری در کوچه بند افتاده است
Газель 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را
Отдельное стихотворение 85بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشستچین چو جوهر عاقبت بر تیغ آن ابرو نشست
Газель 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را
Отдельное стихотворение 89(آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیستبخیه را بر خرقه من چون سپند آرام نیست)
Газель 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Газель 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را
Газель 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را
Отдельное стихотворение 105اشک از گرمی آه دل من گلگون استطره آه من از سلسله مجنون است
Отдельное стихотворение 107یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است
Отдельное стихотворение 111دل هر کس که مسلم ز علایق رسته استچون سپندی است که از آتش سوزان جسته است
Газель 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را
Отдельное стихотворение 114(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)
Газель 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را
Отдельное стихотворение 122کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
Газель 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا
Отдельное стихотворение 123تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
Отдельное стихотворение 129اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است
Отдельное стихотворение 131جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست
Газель 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا
Газель 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرااین زره تا چند در زیر قبا باشد مرا
Отдельное стихотворение 138در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست
Отдельное стихотворение 141ای که گفتی نگاه خیره توپرده شرم از میان برداشت:
Газель 142داغ عشق از سینهٔ روشن به دست آمد مرادامنِ خورشید ازین روزن به دست آمد مرا