Саиб Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟یا رب انصافی بده آن خطِ بازیگوش را
Газель 92کِی نیامِ پوچ میسازد به تمکین تیغ را؟آستین زندان بود چون دستِ گلچین تیغ را
Отдельное стихотворение 108روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است
Газель 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرانالهٔ نی شد دلیلِ عالمِ بالا مرا
Отдельное стихотворение 119دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست
Отдельное стихотворение 120ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست
Газель 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش میسازد مراتنگظرفم، رنگِ می مدهوش میسازد مرا
Газель 131نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مراچون سمندر دوری آتش مگر سوزد مرا
Газель 135عشقِ پنهان باعثِ روشنروانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا
Газель 146شد مسلسل بوی گل، زنجیر میباید مرابند لنگرداری از تدبیر میباید مرا
Отдельное стихотворение 147اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی استبه تن مباد سری کز هوای گل خالی است
Отдельное стихотворение 151مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشتنگاه گرم عنان را به خواب کرد و گذشت
Отдельное стихотворение 161ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوستطرز نگاه کردن چشم غزال ازوست
Газель 177شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرااز خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا
Отдельное стихотворение 181آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است
Газель 182جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرااز پی تغییرِ بالین است بیداری مرا
Отдельное стихотворение 196بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شدچار دیوار عناصر تنگنای گور شد
Отдельное стихотворение 197تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شدنافه تا افتاد دور از ناف آهو پیر شد
Газель 197گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته رانور می بارد ز سیما این چراغ کشته را
Газель 201نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده راتخم خال عیب باشد این زمین ساده را
Отдельное стихотворение 208شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک مانداین گره گلزار را در رشته خاشاک ماند
Газель 207می کند پامال، تن آخر دل آسوده رامی شود دامن کفن این پای خواب آلوده را
Отдельное стихотворение 210رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماندهایهوی عندلیبان در گلستانم نماند
Отдельное стихотворение 211روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده انددلربایی را به آن چشم سخنگو داده اند
Отдельное стихотворение 241نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کندنوبهاران روغن گل در چراغم می کند
Газель 240گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه رازود خواهد کرد خاکسترنشین آیینه را
Газель 241از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ماچون زمین شور از خود می تراود آب ما
Газель 245صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ماکوه می دزدد کمر در زیر بار درد ما
Газель 248از ملامتگر نیندیشد دل افگار ماشور محشر خنده کبکی است در کهسار ما
Газель 252در نظر واکردنی گردید طی پرواز ماچون شرر در نقطه انجام بود آغاز ما