Махмуд Шабистари · Маснави
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
تبه گردد سراسر مغز بادامگرش از پوست بخراشی گه خام
Канз аль-хакайик, глава 22سوالی چند کردم از حکیمیسوالی نیک هست از علم نیمی
Гульшан-и раз, глава 23چو نور آفتاب از شب جدا شدتو را صبح و طلوع و استوا شد
Гульшан-и раз, глава 25کسی بر سرِّ وحدت گشت واقفکه او واقف نشد اندر مَواقف
Səadətnamə, 25صابی مشرک ستاره پرستکوز «انعام بل اضل» بتر است
Канз аль-хакайик, глава 26به جان تعظیم امر حق به جا آربدل بر خلق شفقت نیز میدار
Гульшан-и раз, глава 29کدامین نقطه را نطق است «اناالحقّ»چه گویی هرزهای بود آن مُزَبّق؟
Гульшан-и раз, глава 30«اناالحقّ» کشف اسرار است مطلقجز از حق کیست تا گوید «اناالحقّ»
Канз аль-хакайик, глава 35دلیل است ای اخی بر حشر و نشرتچنان کت نشر باشد هست حشرت
Гульшан-и раз, глава 40شنیدم من که اندر ماهِ نیسانصدف بالا رود از قعرِ عمّان
Гульшан-и раз, глава 43چه جزو است آنکه او از کلّ فزون است؟طریق جستن آن جزو چون است؟
Гульшан-и раз, глава 46ز تو هر فعل که اوّل گشت صادربدان گردی به باری چند قادر
Гульшан-и раз, глава 47قدیم و مُحْدَث از هم چون جدا شدکه این عالم شد، آن دیگر خدا شد
Гульшан-и раз, глава 50هر آن چیزی که در عالم عیان استچو عکسی ز آفتاب آن جهان است
Гульшан-и раз, глава 52حدیث زلف جانان بس دراز استچه میپرسی از او کان جای راز است
Səadətnamə, 52منشأ اعتزال شد جهنیآنکه میداشت شبهۀ وثنی
Гульшан-и раз, глава 53رخ اینجا مظهر حسن خدایی استمراد از خط جناب کبریایی است
Гульшан-и раз, глава 56شراب و شمع و شاهد عین معنی استکه در هر صورتی او را تجلی است
Гульшан-и раз, глава 57خراباتی شدن از خود رهایی استخودی کفر است ور خود پارسایی است
Гульшан-и раз, глава 61ز ترسایی غرض تجرید دیدمخلاص از ربقهٔ تقلید دیدم
Гульшан-и раз, глава 62بود محبوس طفل شیرخوارهبه نزد مادر اندر گاهواره
Səadətnamə, 89نیست مفهوم هیچ یک موقوفبر کسی جز حقیقت موصوف
Səadətnamə, 103در جهانی که خالی از ستم استسبب فعل و غایتش بهم است
Səadətnamə, 118کودکی دید عکس خود در آبزان بترسید و بانگ زد کای باب
Səadətnamə, 129شد در ایّام تابعین این نامعالم علم فرعی و احکام
Гульшан-и раз, глава 1به نام آن که جان را فکرت آموختچراغ دل به نور جان برافروخت
Канз аль-хакайик, глава 2چه فرقست ای پسر از جسم تا جانچنان دان فرق از اسلام و ایمان
Канз аль-хакайик, глава 3چه نیکو گفت آن پیر سخندانبدان عامی سرگردان و حیران
Мират аль-мухаккикин, глава 3بدان که اول چیزی که حق سبحانه و تعالی بیافرید عقل بود کقوله علیه السلام: «اول ماخلق اللّه تعالی العقل». و عقل را سه معرفت داد: اول معرفت خود، دوم معرفت حق، سوم معرفت احتیاج او به حق. و از هر معرفتی چیزی در وجود آمد: از معرفت خود نفسی و از معرفت حق عقلی و از معرفت احتیاج او به حق جسمی پیدا شد. و در عقل دوم همین سه معرفت پیدا شد و از آن سه معرفت او هم بر این طریق عقلی دیگر و نفسی دیگر و جسمی دیگر پیدا شد. همچنین تا نُه مرتبه، نُه عقل و نُه نفس و نُه جسم پیدا شد و آن نُه جسم، نُه فلک است و نُه نفس، نفوس فلکی و نُه عقل، عقول افلاک. پس هر فلکی را نفسی و عقلی و جسمی باشد.فلک اول را عرش خوانند و فلک اطلس و فلک الافلاک و جسم کل هم گویند. و فلک دوم را کرسی خوانند و فلک البروج و فلک الثوابت نیز خوانند و فلک دیگر را که زیر اوست فلک زحل خوانند و فلک دیگر را فلک مشتری و دیگر فلک مریخ و دیگر فلک آفتاب و دیگر فلک زهره و دیگر فلک عطارد و دیگر فلک قمر و عقل فلک قمر را عقل فعال خوانند و نفس او را واهب الصور گویند.
Гульшан-и раз, глава 4مرا گفتی بگو چِبْوَد تفکّرکز این معنی بماندم در تحیّر