Хагани Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
راهی که در او خنگ فلک لنگ شدیاز وسعت او دل جهان تنگ شدی
Рубаи 347خاقانی اگر سرزدهٔ یار آییدر سرزدگی مگر کُلهدار آیی
Кыта 1مرا شاه بالایِ خواجه نشانده استاز آن خواجه آزرده برخاست از جا
Кыта 6کبوتر حرم آمد ز کعبهٔ سعدابشاره داد چو دلالهٔ عروس سبا
Кыта 13شروان به باغ خلد برین ماند از نعیمکز باغ خلد نوبر نعما رسد مرا
Кыта 17نظاره کنان به روی خوبتچون درنگرند از کرانها
Кыта 26کو آنکه نقد او به ترازوی هفت چرخشش دانگ بود راست بهر کفهای که سخت
Кыта 38دوستکانی داد شاهم جام دریا شکل و منخوردم آن جام و شکوفه کردم و رفتم ز دست
Кыта 39به خدائی که در ره عدلشبندگان را هزار آفتهاست
Кыта 72خاقانیا قبول و رد از کردگار دانزو ترس و بس که ترس تو پا زهر زهر اوست
Кыта 75نظیر سعد اکبر میرگشتاسبکه جای سعد اصغر زخمهٔ اوست
Кыта 80خاقانی از حدیث زمانه زبان ببستکز هرچه هست به ز زبان کوتهیش نیست
Кыта 86دی جدل با معطلی کردمکه ز توحید هیچ ساز نداشت
Кыта 95شب که مثال مه ذیالحجه دیدصورت طغراش ز مه برکشید
Кыта 98مرد باید که چون هنر ورزدبحر باشد که امتحان ارزد
Кыта 104مادرم کرد وقت نزع، دعاکه تو را بانگ و نام سرمد باد
Кыта 106نیک بد رائی با خلق جهانکه بدی نیک سوی جانت رساد
Кыта 129زخم بر دل رسید خاقانیتا خود آسیب بر خرد چه رسد
Кыта 130تا تو ناز فروتران نکشیمرا تو را لاف برتری نرسد
Кыта 132از مرگ براهیم که علامهٔ دین بوددردا که علامات کرامات نگون شد
Кыта 134وفا جستن از خلق خاقانیا بسکه جستن به اندازهٔ جهد باشد
Кыта 140خبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شدهزار آه زهرک آن خبر شنود برآمد
Кыта 148های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکرگر دهانت را به آب زهرناک آکندهاند
Кыта 155میسزد قبلهٔ خاقانی از آنکه صفات می پیوست کند
Кыта 176ای امیر امرای سخن و شاه سخابه سخن مثل عطارد به سخا چون خورشید
Кыта 196گر کهان مه شدند خاقانیتو در ایشان به مهتری منگر
Кыта 205جمال صفاهان نظام دومکه گیتی سیم جعفر انگاشتش
Кыта 215سفرهای و بر او چو سفرهٔ گلاز برون سرخ و از درون زردیش
Кыта 219چشم بر کار دوست دار چنانکه غیوران بر اهل پردهٔ خویش
Кыта 221تا به خط شط ارجیش درنگ است مرابحر ارجیش ز طبعم صدف افزود صدف