Хагани Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
هان ای زمانه دولت شاه اخستان نگرکافاق را ز روستم زال درگذشت
Кыта 108مدار ملک جهان بر مجاهد الدین استکه چرخ بارگه احتشام او زیبد
Кыта 110زندگی خفتگی است خاقانیخفته آگه به یک نفس گردد
Кыта 121ای شفیع صد هزار امت چو خاقانی به حشربنده مرتد بود و بر دست تو ایمان تازه کرد
Кыта 123شکست این دلم نادرست اعتقادیبه سم خار در دیدهٔ آرزو زد
Кыта 124امام ملت چارم که آسمان ششمسعود مشتری او را نثار میسازد
Кыта 136خاقانی ار زبان ز سخن بست حق اوستچند از زبان نیافته سودی زیان کشد
Кыта 137پیشوای علما جامهٔ مننز پی بیشی و پیشی پوشد
Кыта 139چه شد که بادیه بربود رنگ خاقانیکه صبح فام شد از راه و شامگون آمد
Кыта 147منصب تدریس خون گوید از آنکفر عز الدین بوعمران نماند
Кыта 149خاقانیا عروس صفا را به دست فقرهر هفت کن که هفت تنان در رسیدهاند
Кыта 150اندرین هفت هشت نه صدیقمصطفی را به خواب دیدستند
Кыта 151شهر زوری گدا بود خاصهکش به بغداد پرورش کردند
Кыта 160چون گشایند اهل همت دست خودکهتران را پایبست خود کنند
Кыта 163چون به حد کوفه باز آیند حاج از بادیهخلق یک فرسنگ استقبال خویشان میکنند
Кыта 170بر اهل کرم لرز خاقانیاکه بر کیمیا مرد لرزان بود
Кыта 174دست بر پای آز نه یک چندتا سری بر تو سر گران نشود
Кыта 185روزی میان بادیه بر لشکر عجمدست عرب چو غمزهٔ ترکان سنان کشید
Кыта 186سلاطین نژادا خلیفه پناهاتوئی مملکت بخش و اسلام پرور
Кыта 187یکی دو زایند آبستنان مادر طبعز من بزاد به یکباره صدهزار پسر
Кыта 192علوی دوست باش خاقانیکز عشیرت علی است فاضلتر
Кыта 197با در و دشت ساز خاقانیخانه و خوان ناسزا منگر
Кыта 202ای خواجه حساب عمر برگیرزین خط دو رنگ شام و شبگیر
Кыта 207جان عطارد از تپش خاطر وحیدچونان بسوخت کز فلک آبی نماندش
Кыта 222صِدتُ فی بغدادَ ظَبیاً قَد اُلِفصُدغُهُ جیمٌ و ذا قَدٍّ اَلِف
Кыта 223باز به میدان ما فوج بلا بسته صفپای فلک در میان رسم امان بر طرف
Кыта 224این گربه چشمک این سگک غوری غرکسگسارک مخنثک و زشت کافرک
Кыта 237خاقانیا به کعبه قسم یاد کن که منزانگه که کعبهوار در این سبز پردهام
Кыта 241بخ بخ ار فاروق ثانی را کنم مدحت به جانکاجتهاد حیدری رای مُصیبش یافتم
Кыта 245جمال شاه سخا بود و بود تاج سرموحید گنج هنر بود و بود عم به سرم