Хагани Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دوستکانی داد شاهم جام دریا شکل و منخوردم آن جام و شکوفه کردم و رفتم ز دست
Кыта 39به خدائی که در ره عدلشبندگان را هزار آفتهاست
Кыта 72خاقانیا قبول و رد از کردگار دانزو ترس و بس که ترس تو پا زهر زهر اوست
Кыта 75نظیر سعد اکبر میرگشتاسبکه جای سعد اصغر زخمهٔ اوست
Кыта 80خاقانی از حدیث زمانه زبان ببستکز هرچه هست به ز زبان کوتهیش نیست
Кыта 86دی جدل با معطلی کردمکه ز توحید هیچ ساز نداشت
Кыта 95شب که مثال مه ذیالحجه دیدصورت طغراش ز مه برکشید
Кыта 98مرد باید که چون هنر ورزدبحر باشد که امتحان ارزد
Кыта 104مادرم کرد وقت نزع، دعاکه تو را بانگ و نام سرمد باد
Кыта 106نیک بد رائی با خلق جهانکه بدی نیک سوی جانت رساد
Кыта 129زخم بر دل رسید خاقانیتا خود آسیب بر خرد چه رسد
Кыта 130تا تو ناز فروتران نکشیمرا تو را لاف برتری نرسد
Кыта 132از مرگ براهیم که علامهٔ دین بوددردا که علامات کرامات نگون شد
Кыта 134وفا جستن از خلق خاقانیا بسکه جستن به اندازهٔ جهد باشد
Кыта 140خبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شدهزار آه زهرک آن خبر شنود برآمد
Кыта 148های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکرگر دهانت را به آب زهرناک آکندهاند
Кыта 155میسزد قبلهٔ خاقانی از آنکه صفات می پیوست کند
Кыта 176ای امیر امرای سخن و شاه سخابه سخن مثل عطارد به سخا چون خورشید
Кыта 196گر کهان مه شدند خاقانیتو در ایشان به مهتری منگر
Кыта 215سفرهای و بر او چو سفرهٔ گلاز برون سرخ و از درون زردیش
Кыта 219چشم بر کار دوست دار چنانکه غیوران بر اهل پردهٔ خویش
Кыта 221تا به خط شط ارجیش درنگ است مرابحر ارجیش ز طبعم صدف افزود صدف
Кыта 233امشب من و اوحد و مؤیدهر سه دو حدیث رانده یکدم
Кыта 239هر خشک و تر که داشتم از غم بسوختمهر بال و پر که داشتم از دم بسوختم
Кыта 246آن به من میرسد ز سختی و رنجکه به جان مرگ را خریدارم
Кыта 247در دهر سیه سپیدم افکندبخت سیه سپید کارم
Кыта 252رفیقا شناسی که من ز اهل شرواننه از بیم جان در شما میگریزم
Кыта 260من که خاقانیم به هیچ بدیبد نخواهم که اوست یزدانم
Кыта 263آنچه افتاد چند بار مراپند نگرفتم ای فلان که منم
Кыта 264به خدائی که در خدائی اوهیچگونه ریا نمیبینم