Хагани Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
چون زاغ سر زلف تو پرواز کنددر باغ رخت به کبر پر باز کند
Рубаи 162چون رایت حسن تو بر افلاک زنندعشاق تو آتش اندر املاک زنند
Рубаи 163خاقانی ازین خانه و خوان غداربرخیز و به خانیان کلیدش بسپار
Рубаи 171دل کوفتهام چو تخمکان ز آتش قهرلب شسته به هفت آب ز آلایش دهر
Рубаи 183آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوزبا ماش به پای پیل جنگ است هنوز
Рубаи 213دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینملاله همه زآن رخ چو وردت چینم
Рубаи 234کشتند مرا کز تو پراکنده شومغم نیست اگر بر درت افکنده شوم
Рубаи 243دود افکن را بگو که بس نالانمدودی بر شد که دودگین شد جانم
Рубаи 255بس کور دل است این فلک بیسر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن
Рубаи 259ای دل چو فسردهای غمی پیدا کنوی غنچه تو داغ ستمی پیدا کن
Рубаи 265تا رخت بیفکند به صحرا دل منسرمایه زیان کرد ز سودا دل من
Рубаи 266خاقانی اگر توئی ز صافی نفسانبر گردن کس دست به سیلی مرسان
Рубаи 274چون زندگی آفت است جانم گم کنچون سایه حجاب است نشانم گم کن
Рубаи 293صبح است شراب صبح پرتو دَردِهزو هر جو جوهری است، جو جو درده
Рубаи 294خاقانی عمر گم شد، آوازش دهدل هم به شکست میرود، سازش ده
Рубаи 297خاقانی و روی دل به دیوار سیاهکز بام سپهر ملک بیرون شد ماه
Рубаи 301دیدم به ره آن مه خود و عید سپاهبر بسته نقاب و نو چنین باشد ماه
Рубаи 315نفسم جنب غرامت است ای دلجویکو تیغ که غسلها توان کرد بدوی
Рубаи 317خاک ار ز رخت نور برد گهگاهیمنزل به فلک برآورد چون ماهی
Рубаи 329از بلبل گل پرست خوش سازتریکبکی و ز دراج خوش آوازتری
Рубаи 337بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمیگمره نیَمی گر به درت بگذرمی
Рубаи 338سیمرغ وصالی ای بت عالی رایدادی لقبم همای گیتی آرای
Рубаи 339خاک شوَمی گر، نه چنین خون خوریینازت بَرَمی گر، نه چنین کافریی
Рубаи 344شبهای سده زلف مغانفش داریدر جام طرب بادهٔ دلکش داری
Рубаи 350گر من نه به دل داغ برافکندهامیبا تو ز غم آزاد و تو را بندهامی
Кыта 3همه کارم ز دور آسمانیچو دور آسمان شد زیر و بالا
Кыта 4من که خاقانیم به منت شاهپشت خم کردهام ز بار عطا
Кыта 5خاقانیا به جاه مشو غره غمروارگر خود به جاه بهمن و جمشیدی از قضا
Кыта 18چون شاه بازگشت ز ابخاز روز عیدفرمود چاشتگه گذری بر کلیسیا
Кыта 19ای در آبدار توانی ز پیچ و خمدر آب شد ز شرمم صد راه زیر آب