Хагани Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
زندگانی چو مال میراث استکه نبینی بقاش جز به زکات
Кыта 34خواجه اسعد چو می خورد پیوستطرفه شکلی شود چو گردد مست
Кыта 42ای عماد الدین ای صدر زمانهر زمان صدری تو را خاک در است
Кыта 51ای شاه بانوی ایران به هفت جداقلیم چارم از تو چو فردوس هشتم است
Кыта 63هر سال اگر غلام خاقانبر میر خجند میر نامی است
Кыта 64کسی که از پس احمد روا بود مرسلبزرگوار امیر امام خاقانی است
Кыта 66شکر انعام پادشا گفتننتوان کان ورای غایتهاست
Кыта 76شاها معظّما ملکُالشّرق خسرواتو حیدری و حرزِ کیان ذوالفقارِ توست
Кыта 88هان ای زمانه دولت شاه اخستان نگرکافاق را ز روستم زال درگذشت
Кыта 108مدار ملک جهان بر مجاهد الدین استکه چرخ بارگه احتشام او زیبد
Кыта 110زندگی خفتگی است خاقانیخفته آگه به یک نفس گردد
Кыта 121ای شفیع صد هزار امت چو خاقانی به حشربنده مرتد بود و بر دست تو ایمان تازه کرد
Кыта 123شکست این دلم نادرست اعتقادیبه سم خار در دیدهٔ آرزو زد
Кыта 124امام ملت چارم که آسمان ششمسعود مشتری او را نثار میسازد
Кыта 136خاقانی ار زبان ز سخن بست حق اوستچند از زبان نیافته سودی زیان کشد
Кыта 137پیشوای علما جامهٔ مننز پی بیشی و پیشی پوشد
Кыта 139چه شد که بادیه بربود رنگ خاقانیکه صبح فام شد از راه و شامگون آمد
Кыта 147منصب تدریس خون گوید از آنکفر عز الدین بوعمران نماند
Кыта 149خاقانیا عروس صفا را به دست فقرهر هفت کن که هفت تنان در رسیدهاند
Кыта 150اندرین هفت هشت نه صدیقمصطفی را به خواب دیدستند
Кыта 151شهر زوری گدا بود خاصهکش به بغداد پرورش کردند
Кыта 160چون گشایند اهل همت دست خودکهتران را پایبست خود کنند
Кыта 163چون به حد کوفه باز آیند حاج از بادیهخلق یک فرسنگ استقبال خویشان میکنند
Кыта 170بر اهل کرم لرز خاقانیاکه بر کیمیا مرد لرزان بود
Кыта 174دست بر پای آز نه یک چندتا سری بر تو سر گران نشود
Кыта 185روزی میان بادیه بر لشکر عجمدست عرب چو غمزهٔ ترکان سنان کشید
Кыта 186سلاطین نژادا خلیفه پناهاتوئی مملکت بخش و اسلام پرور
Кыта 187یکی دو زایند آبستنان مادر طبعز من بزاد به یکباره صدهزار پسر
Кыта 192علوی دوست باش خاقانیکز عشیرت علی است فاضلتر
Кыта 197با در و دشت ساز خاقانیخانه و خوان ناسزا منگر