Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
مرا شاه بالایِ خواجه نشانده استاز آن خواجه آزرده برخاست از جا
Кыта 3همه کارم ز دور آسمانیچو دور آسمان شد زیر و بالا
Кыта 4من که خاقانیم به منت شاهپشت خم کردهام ز بار عطا
Кыта 5خاقانیا به جاه مشو غره غمروارگر خود به جاه بهمن و جمشیدی از قضا
Кыта 6کبوتر حرم آمد ز کعبهٔ سعدابشاره داد چو دلالهٔ عروس سبا
Кыта 13شروان به باغ خلد برین ماند از نعیمکز باغ خلد نوبر نعما رسد مرا
Кыта 17نظاره کنان به روی خوبتچون درنگرند از کرانها
Кыта 26کو آنکه نقد او به ترازوی هفت چرخشش دانگ بود راست بهر کفهای که سخت
Кыта 38دوستکانی داد شاهم جام دریا شکل و منخوردم آن جام و شکوفه کردم و رفتم ز دست
Кыта 39به خدائی که در ره عدلشبندگان را هزار آفتهاست
Кыта 72خاقانیا قبول و رد از کردگار دانزو ترس و بس که ترس تو پا زهر زهر اوست
Кыта 75نظیر سعد اکبر میرگشتاسبکه جای سعد اصغر زخمهٔ اوست
Кыта 76شاها معظّما ملکُالشّرق خسرواتو حیدری و حرزِ کیان ذوالفقارِ توست
Кыта 80خاقانی از حدیث زمانه زبان ببستکز هرچه هست به ز زبان کوتهیش نیست
Кыта 86دی جدل با معطلی کردمکه ز توحید هیچ ساز نداشت
Кыта 95شب که مثال مه ذیالحجه دیدصورت طغراش ز مه برکشید
Кыта 98مرد باید که چون هنر ورزدبحر باشد که امتحان ارزد
Кыта 114خاقانی را مپرس کز غمایام چگونه میگذارد
Кыта 119خاقانیا به سوک خراسان سیاه پوشکه اصحاب فقه گرد سوادش سپاه برد
Кыта 127آه و دردا که شبیخون اجلدر زد آتش به شبستان اسد
Кыта 129زخم بر دل رسید خاقانیتا خود آسیب بر خرد چه رسد
Кыта 133سپهر مکارم صفی کز صفاتشکدورت نصیب روان عدو شد
Кыта 140خبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شدهزار آه زهرک آن خبر شنود برآمد
Кыта 144خدای داند معنی میان نطفه نهادنبه دست مرد جز این نیست کآب نطفه براند
Кыта 148های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکرگر دهانت را به آب زهرناک آکندهاند
Кыта 151شهر زوری گدا بود خاصهکش به بغداد پرورش کردند
Кыта 155میسزد قبلهٔ خاقانی از آنکه صفات می پیوست کند
Кыта 176ای امیر امرای سخن و شاه سخابه سخن مثل عطارد به سخا چون خورشید
Кыта 196گر کهان مه شدند خاقانیتو در ایشان به مهتری منگر
Кыта 221تا به خط شط ارجیش درنگ است مرابحر ارجیش ز طبعم صدف افزود صدف